Miniaturka "Puszek pogromca"

Uwaga, uwaga szwagierki znowu nadają!!!

Z ostatniej chwili mamy dla was najnowsze wieści Chcecie przeżyć przygodę życia to zapraszamy na nasze nowe opko. Ps. Tylko uważajcie, bo Puszka nie karmiłam jeszcze dzisiaj

Wiosna to taka piękna pora roku, wszystko budzi się do życia kwiaty drzewa, świat nabiera kolorów i staje się jeszcze piękniejszy.. Wszystko wydawało by się piękne nie dawno zaczęłam nową pracę są w niej cudowni ludzie, do tego mój partner jest w porządku już wiele razy pokazał, że mogę na nim polegać nie tylko jak na policjancie ale i jak na facecie. To właśnie on był dla mnie dużym, wręcz ogromnym wsparciem kiedy jakiś tydzień temu mój chłopak, były chłopak oświadczył mi że zostawia mnie dla jakieś Joli 22 latki, z kilo tapety na pysku. Mikołaj był zupełnie inny, czuły, opiekuńczy i z ogromnym szacunkiem do kobiet czego o Rafale powiedzieć nie można. Podziwiam go naprawdę podziwiał, jakiś czas temu opowiadał mi, że Kamila  jego była dziewczyna opuściła go i maleńką Milenkę, zaraz po porodzie przez ten cały czas wychowuje ją sam, przez 7 lat zastępuję jej matkę  i radzi sobie świetnie, od chłopaków wiem, że na początku było mu ciężko nie dawał sobie rady, a w pierwszej chwili chciał się po prostu poddać ale kiedy ujrzał te małe rączki i duże oczka nie mógł się oprzeć.
Siedziałam w jednej z Wrocławskich pizzerii nie chciało mi się gotować, ani siedzieć w domu dla tego postanowiłam wyjść i posiedzieć gdzieś między ludźmi. Siedziałam na wprost drzwi, nagle do środka weszła mała śliczna na oko 6 letnia dziewczynka, a za nią postawny mężczyzna w pierwszej chwili go nie poznałam dopiero po chwili., kiedy mnie tylko zobaczył uśmiechnął się do mnie, złapał dziewczynkę za rękę i podszedł do mnie.
- Cześć, a co Ty tu ? - Zapytał podchodząc do stolika
- Cześć, a tak sobie wyszłam. A Ty, przepraszam Wy - Uśmiechnęłam się do małej, a ona nawet na mnie nie spojrzała
- To Milenka  moja córka, a to Karolina moja koleżanka mówiłem Ci o niej - Białach przedstawił na sobie
- Cześć masz piękne imię - Zwróciłam się do niej
- Dziękuje – Powiedziała lekko speszona
- Może się przysiądziecie ? - Zaproponowałam
- Chętnie - Powiedział Mikołaj i posadził mała na krześle a sam usiadł  obok. Rozmawialiśmy dobre pół godziny przyznam szczerze, że jak nie lubię dzieci to ta Milenka zrobiła na mnie dobre wrażenie, do czasu.
- Przepraszam was na chwilę - powiedział Mikołaj i poszedł do toalety.
- Fajnego masz tatę - próbowałam jakoś skleić rozmowę, nawet nie zdawałam sobie sprawy, że ona jest taka wygadana, no najwyraźniej rację mają ci co mówią, że pozory mylą.
- Żeby to zobaczyć nie trzeba być  policjantem - mruknęła co chwila przegryzając kawałek pizzy, bacznie mi się przy tym przyglądała.
- No może i masz racje- pierwszy raz w życiu speszyło mnie  dziecko i to tak małe.
- A jak tam w przedszkolu ? - jak nie z tej to z drugiej strony no chyba jakiś wspólny temat znajdziemy.
- Straszna nuda, lalkami nam się każą bawić - odparła znudzona.
- Nie lubisz lalek ? - w jej wieku ja też nie lubiłam lalek, wolałam te chłopięce zabawki samochodziki, pistolety itp.
- Lalki są dla cieniasów ja tam wole karabiny- po tym już po raz kolejny odkąd Mikołaj wyszedł zapanowała cisza. Nie było go może z 5 minut, a ja czułam sie jakbym niańczyła młodą co najmniej pół dnia.
- No widać córa policjanta - uśmiechnęłam sie do niej.
- Tata mi obiecał, że zrobimy broń domowej roboty - ja nie wiem co ten Mikołaj z dzieckiem robi, ale nie wnikam. Ja bym na coś takiego nie wpadła, ale jak widać starej daty jestem.
- O warkoczyk ci się rozplótł. Daj poprawię ci - próbowałam jakoś przełamać lody, ale chyba nic mi z tego dobrego nie wyjdzie...trafił mi się twardy zawodnik.
- Wolę poczekać na tatę - powiedziała patrząc się na moją fryzurę, aż zastanawiałam się czy, aż tak źle wyglądam.
- Czemu ? No warkoczyki akurat umiem robić - już miałam wstać i jej pomóc, ale wtedy zjawił się Białach.
- No widzę - podbiegła do Mikołaja. Już sobie wyobrażam co o mnie mu naopowiada.
- Tato ja chce do domu ! - wrzasnęła kiedy już była na rękach u ojca.
- Co sie stało kochanie ?- zapytał Mikołaj patrząc raz na nią raz na mnie.
- Nie lubię tej pani ! - myślałam, że się przewidziałam, ale ta mała wystawiła mi środkowy palec.
*
Parę dni po spotkaniu w pizzerii Mikołaj zaprosił mnie do siebie na obiad. Miałam nadzieję, że tym razem Milenka mnie tak nie potraktuje, a może i nawet polubi.
- Znowu pani - drzwi otworzyła mi mała blondynka.
- Też cię miło widzieć - próbowałam udawać, że mnie to nie denerwuje.
- Co to jest ? - wręczyłam jej prezent, w sumie to była próba przekupstwa...Znowu nie udana.
- Prezent dla ciebie - mała wzięła go do rąk i  jak najszybciej otworzyła, po czym popatrzyła na mnie z dzika i odparła
- E taki karabin już mam...
- To może chodźmy już do stołu - wtrącił  Mikołaj i znowu zapanowała dziwna cisza tylko Milenka co chwila na coś narzekała to, że zupka za gorąca, a to, że tata na nią uwagi nie zwraca.
- Mniam pyszne są te zupki z promocji - odparłam śmiejąc się.
- O czym ty mówisz przecież sam to gotowałem - zmieszał się jakbym mu powiedziała, że znam jego najskrytszą tajemnice.
- Ta, a mi czołg po policzku jedzie
- Może, ale ja tam gotowanie mam w jednym malutkim paluszku
- Takie to mętne trochę - postanowiłam dalej się z nim podroczyć.
- Naprawdę ? Milenka może nie jedz tego, tata sprawdzi termin ważności - wtedy myślałam, że padnę ze śmiechu.
- Hahaha i sam się przyznałeś- popatrzył na mnie tym swoim zabójczym wzrokiem i z powrotem usiadł do stołu. Kolacja obiad nie wiem jak to można nazwać minęła dość dobrze, nie licząc tej całej wpadki Mikołaja z zupą  i zabawy Milenki stwierdziła że jej nową zabawą będzie zabawa i chirurga, tak że jeden z jej misiów stracił rękę i nogę, oczywiście jak na chirurga przystało mała przyszyła mu z powrotem obie kończy tylko tyle, że noga była zamiast ręki a ręka zamiast nogi. Po dzisiejszym spotkaniu czułam, że mała lekko zaczyna się powoli do mnie przekonywać wiedziałam, że nie będzie to łatwe bo to typowa córeczka tatusia.
*
4 tygodnie później razem z Mikołajem byliśmy już parą mała nie akceptowała naszego związku starałam się jak tylko mogłam nie było to łatwe, w końcu wypadły 7 urodziny małego potworka w 3 poszliśmy do wesołego miasteczka.
- Chce na samochodziki ! - Powiedziała stanowcza jak tylko weszła na teren wesołego miasteczka.
- Zaraz pójdziemy - Mikołaj złapał ją za rękę i skierowaliśmy się w stronę kas. Przed kasą Mikołaj spotkał swojego kolegę i zaczęły się plotki jak wiadomo faceci plotkują i to bardzo, nawet bardziej niż kobiety
- Tatusiu no chodźmy - Mała zaczęła się niecierpliwić, w sumie ja też – Nie bądź baba i nie plotkuj
- Kotuś idź z Karoliną ja zaraz dołączę - Kupił nam dwa bilety na samochodziki
- Ale ja chce z Toba - Mała zaczęła protestować
- Chodź faceci są gorsi niż kobiety, jeszcze tu postoją  długo - Milenka niechętnie poszła. Facet, który obsługiwał samochodziki nie zgodził się, żeby mała jechała sama, dla tego pojechałyśmy jednym samochodzikiem
- Prowadzę - Powiedziała i siadła po stronie kierowcy - Taty nie ma to pobawimy się w moją ulubioną grę - Spojrzała na mnie z iskierką szatana w oczach
- Jaką ? - Zapytałam niepewnie
- Znajdujemy jakiegoś frajera i w niego cały czas wjeżdżamy - zaśmiała się, momentami ta mała mnie przeraża, ale muszę przyznać że ja byłam taka sama  w jej wieku
- Może tamten się nada - Wskazałam na chłopca w czerwonym autku
- Borys, chłopak z klasy wyżej - Powiedziała groźnie - Będzie idealny - Jej oczy zapłonęły, jak dwie małe zapałki. W ułamku sekundy odpaliła samochód, widać że wdała się w tatusia samochód prowadziła jak by już od paru lat miała prawko. Nie wiem nawet kiedy a nasz samochód zderzył się z autem tego całego Borysa
- Ej ! Kto pozwolił baba wsiąść za kółko - Powiedział groźnie
- Pawianom też jak widać pozwalają - Odgryzła się mała
- Jak Twoja mama jeździ tak jak Ty to ja współczuje każdemu na drodze - Spojrzał na nas
- Od Ciebie to i małpa lepiej prowadzi  - Mała nawet nie dała mi dojść do słowa
- A co to jakaś Twoja rodzina, że tak się znasz
- Nie no nosacze to Twoi rodzice więc chyba Twoja - Nie wytrzymałam zaśmiałam się co  jak co, ale trzeba je przyznać że gadane to ma kiedyś byłam tak samo pyskata jak ona, a mój niewyparzony język nie raz pakował mnie w kłopoty
*
Z Mikołajem jestem już od prawie trzech miesięcy w tym czasie nie mieliśmy dla siebie zbyt mało czasu mała za każdym razem jak jesteśmy gdzieś sami wymyśla najróżniejsze historie swoją drogą zazdroszczę jej wyobraźni.
Właśnie kończyliśmy służbę, Mikołaj miał odebrać małą i z nią porozmawiać na nasze temat, bardzo zależał mu na tym żebyśmy się w końcu dogadały.
- Mikołaj musisz nam pomóc - Do pokoju weszła komendantka
- Tak Pani komendant ? - Oboje wstaliśmy
- Dziś mamy wjazd na jedną z melin, znajdują się tam groźni dilerzy, alfonsi. Zresztą opowiem Ci po drodze zbieraj się
- Ale, ja muszę odebrać Milenkę
- Odbiorę - Zaproponowałam odruchowo
- Na pewno ? - Spojrzał na mnie, chyba się trochę obawiał tego co mała wymyśli
- No to super, za 5 min na dole - Powiedziała Jaskowska i wyszła. Czekałam przed klasą, trochę obawiałam się spotkania z tym małym szatankiem, ale chyba trzeba się przyzwyczajać.
- Cześć, a gdzie tata ? - Rzuciła jak tylko mnie zobaczyła
- Musiał zostać dłużej w pracy, więc ja Cię odbiorę
- W takim razie zostaje
- Dobrze, ale uprzedzam tata pojechał z naszą komendantką więc może wrócić nawet w nocy
- Chyba nie mam wyjścia - Odwróciła głowę w drugą stronę - w takim razie chodź już jak nie mam wyjścia - Chciałyśmy już iść, ale przed nami wyrósł ten cały Borys.
- O matko to znowu Wy  - Był bardziej bezczelny niż Milenka
- Ktoś pozwolił Ci się zwracać do mnie na Ty - Zwróciłam mu uwagę
- Na pewno nikt nie zabronił, Starucho - Spojrzał na mnie jak bym mu krzywdę zrobiła
- Twoi rodzice nie uczą Cię niczego? Ze jesteś taki bezczelny
- Proszę nie obrażać mojego syna - Nie stąd nie zowąd przed nami stanęła kobieta mniej więcej w moim wieku mało nie wybuchłam śmiechem jak ją zobaczyłam miała na sobie. Zielone dzwony, takie ala lata 90 do tego  bluzka z szerokimi rękawami i w milion kolorów od żółtego po różowy do tego w paski , a na twarzy chyba tonę tapety, a do tego wszystkiego fioletowy ciemny cień do powiek. Wyglądała jak by paw się na nią wyrzygał
- Czemu paw wyrzygał się na tą Panią ? - Zapytała poważnym tonem Milenka. Normalnie kocham to dziecko te jej porównania są nieziemskie, nie było to miłe ale całkowicie prawdziwe. Zaczęłam się śmiać
- Pani córka jest bezczelną i niewychowaną gówniarą !  - Kobieta oburzyła się jak nie wiem co
- Chyba coś Pani sie pomyliło to Pani syn jest bezczelny i niewychowany, a Pani zamiast nakładać na siebie tonę tapety lepiej by się dzieckiem zajęła
*
Wychodziliśmy z budynku kiedy jakiś facet wbiegł do szkoły i krzyczał coś o zamachu, wybuchu czy czymś takim. Byłam przerażona. No pięknie się zapowiadało pierwsze odebranie córki Mikołaja no na pewno na długo to zapamiętam. Zaczęły się krzyki, wrzaski tylko jedna Milenka podbiegła do zamachowca i zaczęła się z nim kłócić no wtedy pomyślałam, że już po nas jak ona zacznie tę swoją gadkę.
 - Taką bombę to ja z tatą z gazet robiłam - podeszła i śmiało podjęła rozmowę z bandytą.
 - Cicho siedź ! - wrzasnął delikatnie ją odpychając.
 - Kultury trochę - podniosła się i wszystko wskazywało na to, że nie miała ochoty odpuścić.
 - To twój bachor ? - zapytał patrząc się na mnie.
 - Odczep się od niej - wycedziłam przez zęby.
 - Właśnie goń się frajerze nawet szkoły w powietrze nie umiesz wysadzić - powiedziała z pogardą Milena.
- Ja nie żartuje ! - zaskoczyło mnie, bo facet coraz bardziej kruszał.
- A widzisz, żeby się ktoś śmiał z tego- popatrzyła na niego tym samym wzrokiem co na mnie podczas pierwszego spotkania.
- Zamknij się ! - krzyknął, a po jego policzkach spłynęły łzy w pierwszej chwili myślałam, że się przewidziałam, ale mała złośnica doprowadziła groźnego przestępcę do płaczu.
- To ty się zamknij i pokaż, że facet jesteś - mruknęła najwyraźniej była już tym wszystkim znudzona. - Ja nie mogę - wtedy wszyscy zaczęli bić brawo w sumie to ona nas wszystkich uratowała.
 - Mówiłam, że frajer - odparła skromnie. Po wszystkich przeżyciach pojechaliśmy na komendę gdzie czekał na nas już cały spanikowany Mikołaj.
- Jesteście całe i zdrowe - odetchnął z ulgą.
 - Tato to jakiś cienias był popłakał się - powiedziała dumna z siebie
. - Co ? - Białach myślał, że to jakieś wymysły dziecka, ale taka była najprawdziwsza prawda.
 - Twoja córka wypędziła bamber z płaczem - mówiąc to ledwo powstrzymywała śmiech chyba ani razu w mojej karierze zawodowej z czymś takim się nie spotkałam.
 - Ale jak to ? - Mikołaj chyba dalej nie wierzył w to co usłyszał.
- No nagadałam gościowi - odparła jakby nic się nie stało. Ta mała to ma talent z nią z to Mikołaj może czuć się bezpiecznie. Za odwagę postanowiłem kupić Milence pieska ja myślałem o czymś małym  coś w stylu Chihuahua jednak ona uparła się na dużego Amstafa, albo Bernardyna czyli psy niewiele mniejsze od niej.
 - Tato ja chcę tego ! - kiedy odwróciłem się zobaczyć tego jej psiaka myślałem, że dostanę zawału wyglądał jak wilk, a do tego jak otworzył swój pysk wystraszyłem się, że mnie połknie, a na imię miał Puszek.
 - Kochanie wybierz sobie coś mniejszego - ledwo przełknąłem ślinę i jak najszybciej odszedłem od tej klatki.
 - To ten - no ten już był mniejszy i jakoś bardziej przyjazny dla oka przynajmniej nie wygląda jakby chciał cię zjeść w całości, ale chyba pierwszy wybór przekonał ją bardziej i będę musiał kupić tego psa. - Dobra wybierz sobie, którego chcesz, a może chcesz jakiegoś malutkiego przytulasa - zaproponowałem kiedy widziałem jak idzie do klatki z kolejnym dużym psem.
- Przytulać ja się mogę do misia, a psa sobie dużego kupię, żeby się te moherki z osiedla bały- pół obsługi zaczęło się z nas śmiać.
 - Milenka nie można tak mówić - czułem jak tobie się czerwony ze wstydu.
- Przecież sam mówiłeś, że to stare zrzędy-
- Dobra nie ważne weźmiemy jeszcze chihuahua patrz jaki słodki - zaczarował mnie ten piesek musiałem go stąd zabrać miał taki smutny wzrok...no miałbym cholerne wyrzuty sumienia jakbym tego nie zrobił, nawet się wabił słodko Killer.
 - No dobra mam nadzieję, że mój Puszek nie zje twojego - uśmiechnęła się szyderczo głaskając swojego pupila jak można to tak nazwać.

*
Kilka dni temu zadzwoniła do mnie ciocia Justyna i powiedziała, że przyjedzie w odwiedziny. Bałem się trochę tej wizyty, bo ciocia była dość specyficzną osobą nie pomijając faktu, że wstąpiła do zakonu, a potem z niego musiała zrezygnować, bo spotkała wujka Borysa, a on wcale nie lepszy, bo uciekł dla niej ze seminarium. Tak wyszło, że do ślubu szła z brzuchem ciążowym co według niej było zgorszeniem, ale miłość nie wybiera teraz mam już czterech kuzynów i jeszcze dwóch w drodze. Jak ona to mówi musi dbać o przyrost naturalny, bo młodzi teraz całkowicie się wypalili i nawet nie potrafią rodziny założyć.
- To chyba tutaj. Rany boskie Borysku popatrz przecież oni nawet krzyża na podwórku nie mają - najlepsze czekało ich dopiero po przekroczeniu furtki jak Puszek postanowił pobiec się przywitać.
- Jezus Maria to ten szatan, o którym ksiądz mówił na kazaniu dzisiaj - ciotka była taka wystraszona chyba jej nigdy takiej nie widziałem. Poszedłem ją ratować, bo przecież szatana mam w ogrodzie.
- Mikołajku co to jest ? - zapytała pokazując na biegającego po ogrodzie psa.
- Puszek on zupełnie nie jest szkodliwy- zaprosiłem ich do środka szli jak po polu minowym jakby za chwilę mieli stanąć na minę i wylecieć razem z całym moim ranczem w powietrze.
- Szczęść Boże młoda damo - podeszli przywitać się najpierw z Milenką, a potem z Karoliną.
- Siema ciotka, siema wuja - odparła dziewczynka.
- Co to za słownictwo ? Mikołaj czego ty dziecka uczysz - powiedziała oburzona ciocia Justyna.
- A co może mam na przywitanie jakaś pieśń religijna zaśpiewać - odparła z ironią Milena.
- Jan, Mateusz, Łukasz, Marek chodźcie poznajcie Milene- imiona ewangelistów no tak mogłem się tego spodziewać, byłem zaskoczony, że ona nie każe im chodzić w habitach...inaczej sobie wyobrażałem ich dzieci.
- Te dzieci to mają naprawdę w życiu ciężko. Ja jakbym miała taką matkę to chyba zamiast do przedszkola bym do psychiatry musiała chodzić - i się zaczęło wszystko wskazywało na to, że Milena zniszczy kolejną już rodzinną imprezę.
- Szatan ją opętał ! Ja to czuję ! - zaczęła krzyczeć ciotka.
- Czuję to ja to, że tata spalił pieczeń - chyba moja córka była oporna na te czary. Chociaż po cichu liczyłem, że pozwoli to ich jak najszybciej się pozbyć.
- A wy Mikołajku to tak bez ślubu żyjecie- i się zaczęło...
- No jak na razie tak- odparła speszona Karolina.
- Grzeszycie... ciężko grzeszycie - pokiwała przecząco głową.
- No trudno mój tata w nocy to tak z Karoliną grzeszy, że szkoda gadać - zaczęła śmiać się Milena.
- Słucham ?-  ciocia, aż okulary spuściła na czubek nosa.
- No nie będę za dużo mówić, bo życia nie będę mieć - odparła już trochę poważniej.
- Seks przedmałżeński ? - zapytała zaskoczona.
- Z tego co tata mówił to ty ciociu wcale nie lepsza - tego właśnie się spodziewałem po co ja jej o tym mówiłem...
- Borysku idziemy! - wstała oburzona.
- Żegnam tylko uważajcie, bo Puszka nie karmiłam jeszcze dzisiaj - zaśmiała się szyderczo.
- No w końcu sobie poszli  - Powiedziała Milenka jak tylko wyszli
-Milenka - Skarciłem ją spojrzeniem
- Ma rację, długo bym z nim nie wytrzymała - Karolina stanęła po jej stronie
- To co może spacerek z Puszkiem i tym szczurem ? - Milenka poszła po smycz dla Puszka
- Pójdziecie same ja muszę coś dokończyć ?
- zapomnij, że ja będę tego szczura prowadzić wstyd na dzielni - Zaśmiała się. Spojrzałem na Karolinę
- Na mnie też nie licz, jeszcze go zdeptam. A poza tym jak to mówi Milenka wstyd na dzielni.
Spacerowaliśmy w trójkę z Puszkiem i Kilerem, Puszek mimo swojego wyglądu był grzeczny i ułożony natomiast Kiler to istny szatan rzucał się do wszystkich i na wszystko szczekał.
- Chodź - Milenka złapała mnie za rękę, nie wiem kto był bardziej zdziwiony ja czy Mikołaj - Wstydu tylko sobie robimy - Powiedziała i przyspieszyła kroku, teraz szliśmy przodem a Mikołaja z Kilerem za nami, Puszek był na tyle spokojny, że mógłby iść bez smyczy Milenka chciała go tak prowadzać, ale udało nam się ją przekonać, że najpierw musi się u nas zaaklimatyzować a dopiero potem możemy go puszczać. Nagle na horyzoncie pojawiły się jak to młoda mówi dwa moherki
- Krysia patrz to diabeł ! - Zaczęła jedna panikować
- Diabłe, ale fajnie gdzie? - Milenka wydawała się być rozbawiona
- Ten pies to diabeł ! A Pani chyba oszalała, że pozwala córce takie bydle prowadzić - Zwróciła się do mnie
- To nie bydle tylko puszek - Uśmiechnęłam się do nich
- Mamusiu czemu te Panie obrażają Puszka - Spojrzała na mnie jak by miała się rozpłakać  - One są takie niemiłe - Znałam ją za dobrze, żeby wiedzieć żeby wiedzieć, że mówi prawdę. Dobrze wiedziałam, że coś wymyśliła, aż bałam się co. - Mamusiu pamiętasz, ten chłopczyk dwie ulice dalej też był nie miły dla Puszka, no ale jego to już dawno nie widziałam w zasadzie od momentu kiedy Puszek zginął na kilka godzin, pytałam nawet jego mamusi gdzie jest ale ona tylko płakała. Pewnie jest chory - Spojrzała na mnie takimi słodkimi oczami, że jak bym jej nie znała kupiła bym ją od razu
- No wiesz, jak by Ci to powiedzieć - Postanowiłam ciągnąć jej historię - O zobacz jaki piękny ptaszek, puść Puszka niech się przywita - Puszek uwielbiał ptaszki, uważał to za taką fajną zabawę gonienie ich. Milenka puściła smycz a Puszek pobiegł jak petarda szczekając przy tym głośno
- Diabeł ! - Krzyknęły obie i uciekły. Razem z Milenką zaczęliśmy się śmiać
- W sumie to fajna jesteś, pasujesz na moją mamę nie to co ta Anka sztywna jak deska klozetową - Wyszczerzyła ząbki - Puszek do nogi - Zawołała, a po chwili Puszek do nas przybiegł.

*
Gdzieś w połowie służby dostałem telefon od przerażonego Zapały, że pod komendą jest moja Milenka z Puszkiem. Zastanawiałem się co ona tam robi.
- Halo Mikołaj przyjedź szybko na komendę - mówił cicho jakby słuchał go cały sztab detektywów.
- Krzysiek co się stało ?- zapytałem zaskoczony.
- Yyy Milenka z tym potworem tutaj jest - to już wiem czemu mówi cicho, ale dalej zastanawiałem się po co ona tam pojechała.
- Co ? - zapytałem zaskoczony.
- Przejdź, bo on nas tutaj wszystkich pozjada - wtedy coś urwało połączenie pewnie go Milenka dopadła.
- Wuja przypilnuj - powiedziała w pewnym momencie.
- Ale...Ale taty jeszcze nie ma zaraz przyjedzie - odparł trzymając smycz jakby miał na niej uwiązanego byka.
- Idę do toalety - odparła.
- No dobra idź do cioci Zosi to ci pomoże trafić -
- Co to ja mam 5 lat żeby mnie do łazienki musieli prowadzić - oburzyła się.
- Milenka poczekaj - Krzysiek był taki wystraszony tego psa, że ani chwilę nie chciał sam na sam z nim zostawać.
- No co ty boisz się, że ci ten piesiu coś zrobi przecież on ma takie słodkie spojrzenie - pogłaskała psa, który był niewiele mniejszy od niej.
- Przecież ja mam rodzinę co oni im powiedzą jak mnie zje - powiedział sam do siebie wycierając pot z czoła.
- Julek przypilnuj chwilkę pieska ja idę zobaczyć co z Milenką - zanim Poniatowski zdążył się odwrócić i zobaczyć w co go wpakował kolega Zapała już był w budynku.
- Co ? Chyba oszalałeś !- krzyczał przerażony.
- Chryste Panie Krzysiek wracaj on się ruszył !-  odskoczył od tego psa jak poparzony.
Chwilę później pod komendą zjawił się patrol 05. Karolina została z psem, a Mikołaj pobiegł szukać córeczki.
- Cześć Julka widziałaś może Krzyśka i taką małą dziewczynkę ? - zapytał Mazurek, która parzyła kawę w kuchni.
- Ostatnio byli przed komendą. To twoja córka ?- odpowiedziała patrząc na niego tymi swoimi maślanymi oczkami.
- Tak tylko boję się, że ona zamęczyła Zapałę - uśmiechnął się.
- Słodka, a tak w ogóle ubrudziłeś się - podeszła do mnie i zaczęła wycierać brudny mundur. Wtedy do pomieszczenia weszli Krzysiek i Milenka.
- Tato ! - oburzyła się dziewczynka.
- O jesteście - odskoczyłem jakby poparzyła mnie tą kawą.
- Idziemy ? - zapytała patrząc tym swoim zabójczym wzrokiem na Mazurek.
- A z panią to jeszcze się spotkamy na biegach - odparła i zmierzyła posterunkową jeszcze raz wzrokiem rozwścieczonej siedmiolatki.
- Słucham ? - zaskoczyła się nie świadoma możliwości córki Białacha.
- Nie nic - Uśmiechnęła się słodko - Chce Pani zobaczyć Puszka?
- Bardzo chętnie -  Julka nie znała jeszcze możliwości Milenki, myślała że jest słodką i miłą dziewczynką
- Idźcie ja muszę buta zawiązać - Milenka schyliła się, żeby zawiązać buta. Niczego nieświadomi Mikołaj i Julka poszli przodem. Milenka na początku nie lubiła Karoliny, ale w końcu ją zaakceptowała i zaczęła tarkować jak mamę, a Julka była przeszkoda, która pojawiła się na drodze do szczęścia jej rodziny. Odczekała chwilę udając że wiąże buta, kiedy Mikołaj z Julką odeszli kawałek podbiegła do nich wsypała coś Julce do kieszeni i wybiegła przed komendę krzycząc - Będę pierwsza
- Ta blond małpa zarywa do taty - Powiedziała szybko jak tylko zbiegła - Zrób coś - Po chwili na dole pojawił się Mikołaj z Julka,
- Jaki śliczny misio - Kiedy tylko Julka podeszła do Puszka on zaczął się rzucać jak nigdy przedtem, Milenka niepostrzeżenie puściła oczko Karolinie, wtedy smycz Puszka zupełnym przypadkiem wyślizgnęła się z rąk Karoliny i Puszek poleciał w pogoń za Mazurek. Sytuacja wyglądała komicznie Mazurek biegała w kółko krzycząc że goni ją wilk, Mikołaj starał się ratować koleżankę, natomiast sprawczynie całego zamieszania stały z boku udając niewinne. Milenkę nagle nóżka zaczęła boleć i Karolina musiała wziąć ją na ręce. Bo paru okrążeniach Puszek dopadł Julkę i zaczął dobierać się do kieszeni Mazurek, Białach szybko wyczuł o co chodzi i już po chwili szedł w kierunku Pań
- Ups - Powiedziała Milenka zeskakując z rąk Karoliny
- Co to ma znaczyć ?  - Zapytał groźnie Mikołaj pokazując  rękę w której miał smaczki Puszka
- Piątka - powiedziała Emilia, która razem z Karoliną miała ubaw z tego co się dzieje zarówno jedna jak i druga miały powody do zemsty, ale nie przypuszczały ,że załatwią to za jednym zamachem.
- Widzisz jeszcze chciała jedzenie Puszkowi zjeść - powiedziała uśmiechając się szyderczo.
- Milenka ! - krzyknął zdziwiony Mikołaj.
- Spokojnie Mikołaj to miał być żart - Karolina próbowała jakoś usprawiedliwiać dziewczynkę.
- Żart.. przecież ten pies mógł ją zabić - mówił wkurzony.
- Zabić... od razu zabić co najwyżej pokiereszować - uśmiechnęła się Karolina.
- Nie broń jej ona musi przestać się tak zachowywać -mówił oburzony Białach. Wtedy ni stąd ni z owąd pojawiła się mama Mikołaja.
- Babciu tata mnie już nie kocha- mówiła zapłakana dziewczynka.
- Mikołaj co ty dziecku nagadałeś ? - odparła oburzona kobieta dla której Milenka była oczkiem w głowie.
- Tatuś powiedział, że mnie już nie chce- mała, aż tupała nogami ze złości.
- Spokojnie wnusiu na pewno źle coś zrozumiałaś- pogłaskała małą złośnice i mocno ją przytuliła.
- On woli jakąś Julie ode mnie - mówiła nadal płacząc.
- Zawiodłam się na tobie. Chodź kochanie na lody- pokiwała przecząco głową starsza kobieta.
- Ale się zadyszałam - mówiła zasapana Mazurek po czym oparła się o Krzyśka co naturalnie nie spodobało się Emilce.
- Ja mam jeszcze jedną  sprawę do załatwienia -powiedziała dziewczynka patrząc na wkurzoną policjantkę i swoim zabójczym wzrokiem na Krzyśka.
- Co się tak patrzysz ty będziesz następny - powiedziała głaszcząc puszka ten przełknął ślinę i jak poparzony odszedł od Mazurek.
Wtedy Karolina puściła smycz psa, a Milenka szepnęła mu tylko "Bierz go ". Na tą komendę Puszek niczym rozwścieczona szarańcza zaczął gonić Krzyśka.
- Pomocy ! Weźcie tego psa ! - krzyczał uciekając.
Wyglądało to jak jakiś tor przeszkód parę razy policjant potknął się na krzaku, który rósł obok komendy, ale zbierał się tak szybko jak nigdy dotąd. Po paru okrążeniach do Milenki wrócił sam pies, a po Krzyśku ani widu ani słychu.
- Zjadł go....na pewno go zjadł - powiedział przerażony Mikołaj.
- Ups - odparła ubawiona tym wszystkim Milenka.
Chwilę później zza budynku wyszedł potargany i trochę poobijany Krzysiek wyglądał jak po starciu ze stadem byków. Zmierzył tylko wszystkich zebranych i wszedł na komendę, a za nim poszła cała czerwona ze wstydu Emilia.
- Tatusiu obiecaj, że nie zmienisz mamusi na te wywłokę-Milenka popatrzyła swoimi słodkimi oczętami na Mikołaja i mocno się do niego przytuliła. No cóż kobieta nawet mała zmienną jest...
- Mikołaj o czym mówi moja wnuczka? - Zapytała mnie moja mama - Chcesz naszą Karolinkę zamienić na ten kij od szczotki ? - Słyszałam jak Zośka z Jackiem, którzy stali nieopodal próbują się nie śmiać
- Ta... ta - Mówiła drżącym głosem - Ta wywłoka chce mi zabrać mamusię a nie długo jest dzień mamy w szkole ja już taki ładny wierszyk ułożyłam - Spojrzała na mnie maślanymi oczami
- Ale ja - Mazurek próbowała się jakoś bronić
- A Pani to niech się lepiej już nie odzywa, bo zaraz zrobie Pani z dupy jesień średniowiecza - Skarciła ją wzrokiem moja tesciowa
- Babcia, ona nawet dupy nie ma tylko jakąś deskę - Zaśmiała się Milenka, tym razem Zośka z Nowakiem nie wytrzymali i wybuchli śmiechem

*
Minęły 3 msc., a ja nadal jestem z Mikołajem, jesteśmy szczęśliwi Milenka zaakceptowała mnie w pełni, czasem mamy wrażenie że dogaduje się lepiej ze mną niż Mikołajem w końcu dwie kobiety dogadają się lepiej. Milenka oczywiście wymyśliła sobie kolejnego pieska, a jak ona się na coś uprze to wiadomo, tak więc od miesiąca mieszka z nami Rambo mały kudłaty piesek, skradł jej serce od razu dopiero potem zrozumieliśmy czemu, jest tak samo bystry jak ona, ale i tak samo pyskaty. No cóż uparty z upartym się dogada. Zeszłam po schodach da salonu Milenka oglądała z Mikołajem minionki
- Muszę wam coś powiedzieć - Stanęłam przed nimi trochę niepewna
- Tak ? - Zapytał Mikołaj
- No, bo chodzi o to - Nie wiedziałam do końca jak to powiedzieć
- Ale ten szybciej no bo ja oglądam - Wtrąciła młoda
- Jestem w ciąży  - Powiedziałam nie przedłużając.
- Będę miała rodzeństwo super !!! - Młoda ucieszyła się od razu zaczęła skakać po kanapie. Mikołaj podszedł do mnie i mnie przytulił
- Tak się cieszę - Pocałowała mnie delikatnie
- Będę miała brata, albo siostrę super ! - Przytuliła się do nas
- Cieszysz się z rodzeństwa ? - Zapytałam niepewnie, w zasadzie jej reakcji obawiałam się najbardziej
- Noo pewnie, tylko fajnie jak by to były sześcioraczki to bym miała swoją mała armie - Potarła rączki i wyszczerzyła zęby, spojrzałam z Mikołajem na siebie momentami obawiałam się tej małej była jak wcielenie szatana
- Armie ? Czego ? - Zapytałam niepewnie nie wiedziałam czy chce znać odpowiedź
- Jak to czego ? Pogromcy moherów - Zaśmiała się, spojrzała na Mikołaja był jakiś dziwnie blady
- Kochanie wszystko dobrze ?
- Tak, tylko przepraszam was umówiłem się z Krzyśkiem właśnie pisał o której będę
*
Dni mijały i mijały i zanim się obejrzeliśmy minęło 6 miesięcy, ten czas nie był zbyt łatwy szczególnie pod koniec szczególnie jak pod sercem nosi się dwa małe szatany, które jeszcze się nie narodziły a już wiem że będą jak swoja siostra. Czasem miałam wrażenie, że Mikołaj obawia się tego wszystkiego 3 dzieci 3 psy, do tego przygotowania do ślubu. Jak to kiedyś powiedział Julek w życiu nic nie ma łatwo no i trzeba przyznać, że ma racje. Dziewczynki rosły jak na drożdżach Milenka uwielbiała swoje młodsze siostry, a ona ją. Młoda już nie mogła się doczekać, aż podrosną i będą pogromcami naszej ulicy, obawiałam się tego szczególnie, że Puszek pokochał je od razu i jak tylko płakały to pojawiał się obok, nie było mowy żeby ktoś obcy wziął je na ręce parę sąsiadek już zostało obszczekane i wiedzą, że przy Puszku do małych trzeba podchodzić ostrożnie.
Dziewczynki miały już pół roku, dziś miała przyjechać ciocia Justyna z wujkiem Borysem zapowiada się ciężkie weekend no ale jakoś przeżyjemy, Mikołaj zaproponował mi żebym pojechała po nich a on zostanie z dziewczynkami, zgodziłam się mały odpoczynek mi się przyda chociaż by taki, lepszy taki niż żaden. W samochodzie jechaliśmy niemal w milczeniu, nie przepadali za mną, ja w sumie za nimi też twierdzili, że Milenka zeszła na złą drogę z mojej winy za to młoda stała za mną murem i nie pozwoliła powiedzieć ani jednego złego słowa na mój temat. W domu nie było mnie max 20 minut, kiedy już wysiedliśmy z samochodu słyszałam jakieś krzyki Milenki warczenie Rambo, i śmiech Marysi i Marcysi i, modliłam się w duchu że to jakaś zabawa, niestety widok jaki zobaczyłam jak tylko otworzyłam drzwi przeszedł moje wszelkie oczekiwania. Bliźniaczki leżały przytulone do Puszka on je lizał a ona się śmiały w najlepsze obok na ziemi siedział Mikołaj w koło niego była rozwalona kaszka dziewczynek, kanapki Milenki i psie jedzenie, tuż na wejściu Milenka walczyła o poduszkę z Rambo, żeby tego było mało do około było mnóstwo pierzu. To chyba jakiś koszmar
- Kochanie już jesteś
- Co tu ??? - Nie byłam wstanie powiedzieć nic więcej, kiedy Milenka mnie zobaczyła od razu zostawiła poduszkę
- O już jesteście - Spojrzała w naszą stronę - Siema wam - Zwróciła się do cioci i wujka.
- Mój Boże kochany!!! Mikołaj co to ma być jak wy dzieci wychowujecie!!! Przecież ta bestia je zje - Ciocia zaczęła panikować, bez słowa podeszła do Puszka chciała wsiąść maleńką na ręce ale puszek zaczął warczeć - No mówię bestia, trzeba go uśpić
- Nie wiedziałam, że mówisz o sobie bestia - Milenka podeszła do Puszka  i mało nie zabiła cioci spojrzeniem - Mnie to mamusia i tatuś uczyli żeby o starszych mówić ładnie - Usiadła między dziewczynkami a Puszkiem, on położył na niej łeb - Oczywiście jak na to zasługują - Zaśmiała się 
- Pytam ponownie. Co tu się stało ? - Podniosłam poduszkę z podłogi. Milenka zaśmiała się i opowiedziała mi cała historię, nie wierzyłam w to co słyszę nie było mnie tylko dwadzieścia minut a dom wyglądał jak jakieś pobojowisko, jak by co najmniej jakaś wojna się tu rozegrała
- Wy to nawet dzieci nie umiecie wychować  - Ciotka zaczęła swoje wywody, nie miałam nawet siły na rozmowę z nią
- Odzywa się ta co ma cztery fajtłapy, czterech chłopa wychowanych na życiowe C**y
- Milena ! - Skarcił ją Mikołaj
- Akurat tu się muszę zgodzić - Wstałam podeszłam do Puszka i wzięłam Marcysię na ręce - Chodź Milenka idziemy na spacer - Milenka wzięła siostrę na ręce, pomogła mi je ubrać i razem z psami zostawiając Mikołaja z ciocią i wujkiem poszliśmy na długi spacer

*

Poszliśmy na krótki spacer z dziećmi i psami wielu ludzi patrzyło na nas jak na bandę, która uciekła z cyrku te psy większe od wózków i Milenka, która szła między nimi trzymając kurczowo smycz i Mikołaj z Kilerem. Wtedy stało się coś dziwnego jakaś druga rodzina szła w podobnym składzie tylko psy miała trochę inne.

- Ej patrz bliźniak Puszka - powiedziała zaskoczona Milena.

- To Calineczka - odparł chłopczyk.

- Mój to Puszek, a ja jestem Milenka - dziewczynka zadowolona pogłaskała pieska.

- A ja Kacperek.Słyszałem o tobie na placu zabaw. Szacun wszyscy o tobie mówią jak o jakimś mafiozie - Mikołaj i Karolina popatrzyli najpierw na siebie potem na sąsiadów nawet nie wiedzieli, że Milenka tak wszystkich nokautuje chociaż po tym co widzieli to nic ich już nie zdziwi.

- Wiesz mi to się boją tam podskoczyć. Raz jeden koleś chciał mi łopatkę zabrać to tak dostał w kopułę, że aż wybił dziurę w ziemi - mówiła zadowolona.

- Wow pokażesz mi jak się pozbyć takich cieniasów ? - zapytał zaciekawiony Kacper.

- Pewnie chodź do mnie to poćwiczymy na...moherkach, które za pół godziny będą szły do kościoła - pobiegli do domu Białacha, a dorośli chwilę rozmawiali.

Dzieciaki świetnie się bawiły nie przeszkadzało im to nawet, że babcie do kościoła biegły chyba tak szybko, że przekroczyły dozwoloną prędkość.

Potem oglądali jakiś film akcji w telewizji, bo jak twierdzi Milenka bajki są dla ciot. Oboje byli pod wrażeniem tych wszystkich ruchów, aż sami próbowali jednak nie wychodziło im to jak powinno.

- Moja mam trenuje boks tajski mogę ją poprosić, żeby nam pokazała kilka ciosów - zaproponował nowy kolega Milenki.

- Moi oboje są policjantami - odparła głaskając Puszka.

- O mój tata jest antyterrorystą - zapanowała chwila ciszy, dopóki gdy dziewczynka nie podbiegła do szafki i wzięła z niej jakiś model.

- Masz tutaj konstrukcje bomby atomowej w nagrodę za ukończenie kursu - mówiła zadowolona.

- Dzięki zawsze o takiej marzyłem - Kacperek pocałował ją w policzek.

- Czekaj mogę ci dorzucić jeszcze kałamasznik - odparła trochę speszona wszystko wskazywało, że wpadli sobie w oko.

- Super dzięki - Powiedział Kacperek, który też lekko się speszył 

- Chodź weźmiemy Puszka i Calineczkę na spacer - Nie minęła chwili a Milenka z Kacprem spacerowali ze swoimi psami

- O popatrz zaraz się doczepią - Wskazała na spacerujących mundurowych - Pokaże Ci coś fajnego - Milenka momentalnie wypuściła smycz z ręki Kacperkowi kazała zrobić to samo 

-Dzień dobry dzieci - Jeden z mundurowych się do niech zwrócił, jego kolega rozmawiał kawałek dalej przez krutkofalówkę 

- No siema, siema 

- Sami tak spacerujecie ?

- No nie sami jest z nami Puszek i Calineczka - Wskazała na psy 

- A wiecie, że nie można puszczać piesków bez smyczy - Mundurowy wskazał na smycze psów

- Wiemy, wiemy - Milenka spojrzała na niego - Ale z tego co wiem prawo mówi  to zabronione jest spacerowanie z psami bez smyczy a one są na smyczy - Wyszczerzyła ząbki 

- No tak, ale - Nagle podszedł do nich drugi mundurowy 

- Co się tu dzieje ?

- Ta młoda dama sprzecza się co do prawa o  - Kolega nie dał mu dokónczyć 

- Ty jesteś jakiś głupi czy co przecież to córka Białacha życie Ci nie miłe - Zdzielił kolegę przez łeb. Milenka zaczęła się śmiać Kacperek chyba jeszcze do końca nie rozumiał panujących tu zasad

- I to się nazywa szacun na dzielni - Powiedziała dumnie i ruszyła przed siebie 

*

Dni mijały i mijały, aż w końcu nastał ten wielki dzień, dzień w którym oficjalnie miałam zostać Panią Białch bliźniaczki miały już półtorej roku, Milenka 9 lat i już swojego pierwszego chłopaka. Przerażało nas tylko jedno Kacperek, był takim samym szatanem jak ona, ich mieszanka była tak wybuchowa niczym wulkan na Tajwanie. Obawiałam się wszystkiego, tego że nagle źle się poczuje, że Mikołaj się rozmyśli, że coś stanie się dziewczynką albo, że Milenka coś zrobi. " I obiecuję, że nie opuszczę Cię, aż do śmierci"  te słowa chyba zapamiętam już na zawsze, kiedy Mikołaj mnie pocałował usłyszałam wielką radość wszystkich zgromadzonych gości. Kiedy staliśmy przed kościołem goście składali nam życzenia, kiedy życzyli nam jeszcze więcej dzieci widziałam przerażenie w oczach Mikołaja, w sumie mu się nie dziwie kolejne małe szatany, chyba już jestem na to za stara. Milenka życzyłam nam dużo szczęścia i żebyśmy zawsze się kochali, bo ma cudownych rodziców. 

Koło 2 w nocy połowa gości była już pijana, a to wszystko za sprawą 9 letniego szatana, tak 9 latka opiła pół komendy nie wiem jak, i chyba nawet nie chce wiedzieć. 

- Skarbie patrz - Powiedział Mikołaj i wskazał na Julka, który zaczął podrywać ciocię Justynę , nie wierzyłam w to co widzę to jakaś komedia. Cała ta stypulacja trwała jakąś chwilę, kiedy nagle podeszła do nich Natalia dziewczyna Julka i z całej siły trzepnęła go w głowę, on tylko się złapał za pustą łepetynę i potulnie odszedł 

- Baba - Zaśmiała się nasza córka - Z jakiej planety on się urwał, bo chyba nie z naszej, chyba że to rodzina cioci Justyny - Milenka miała niezły ubaw z całej sytuacji 

- Zatańczymy ? - Zapytał Mikołaj i nie czekając na odpowiedz porwał mnie do tańca, tańczyliśmy wtuleni w siebie, nie mogłam uwierzyć w to co się stało, gdyby ktoś dwa lata temu powiedział mi, że wyjdę za mąż będę miała dzieci wyśmiała bym go i uznała bym za niespełna rozumu, kontem oka obserwowałam Milenkę, zaganiała wszystkich facetów do picia nie wiem jak jej się to udawało, ale robili wszystko co chciała i tym samym po chwili mała zaczęła tańczyć z Krzyśkiem, który o dziwo był najtrzeźwiejszy. 

- Przepraszam, zaraz wracam - Szepnął Mikołaj i podszedł do kobiety stojącej przy drzwiach, nie znałam jej. Po chwili zaczęli się kłóci, nie jakoś głośno ale było to widać

- Kto to jest ? - Zapytała mnie Milenka - I czemu kłóci się z Tatą 

- Nie wiem skarbie, ale chyba sie dowiemy zaraz - Mikołaj próbował ją zatrzymać, ale ona się nie dała kierowała się w naszą stronę, koło nas pojawili się nagle wszyscy Panowie z komendy 

- Cześć poznajesz mnie ? - Zwróciła się w stronę młodej 

- Nie - Milenka spojrzała na mnie - A powinnam mamusiu ? - Pokiwałam głową, nie znałam kobiety nie wiedziałam kim jest 

- Ja jestem Twoją mamusia - Ta odpowiedź zbiła  mnie z tropu, bałam się reakcji Milenki 

- To jest moja mamusia - Pokazała na mnie - A Pani jest brzydka - No tak, jak komuś nie dogryzie nie będzie sobą w sumie miała rację, jeżeli jest jej mamą wyglądała na  lat więcej niż ma 

- Kochanie, wiesz że tak nie ładnie mówić kto Cię tak nauczył - Mówiła do niej jak do  5 laki 

- YYy sama - Spojrzała na nią krzywo - Nie mam już 5 lat 

- Wyjdź stąd - Mikołaj starał się ją zabrać od Milenki

 - Zostaw mnie, chce porozmawiać z moją córką 

- Nie jestem Pani córką, nie kuma Pani ? - Spojrzała na nią tak jak na mnie tego pierwszego razu - To jest moja mama, a Pani to jakaś przybłęda, Zakumała już czy mam poprosić Puszka, żeby wyjaśnił - Panowie na słowo Puszek jak jeden mąż uciekli w najdalszy kont sali. Ani ja ani Milenka nie potrafiłyśmy sie opanować i zaczęliśmy się śmiać - Cieniasty Puszka si boją - Zaśmiała się, po czym przytuliła do mnie - Kocham Cię mamusiu - Przytulona do mnie machnęła ręką na Panów, a oni jak jej posłańcy podeszli i wyprowadzili jej matkę 

Milenka nie była, aż tak wylewna jeśli chodzi o uczucia czułam,że to Kocham Cię mamusiu było po to, żeby Kamilę zabolało, nie miałam jej tego za złe mała nie lubiła okazywać uczyć przy innych, kiedy już to robiła to właśnie w takich przypadkach jednak byłam pewna jednego wszystko co mówiłam to prawda. 

- Zobacz jak sobie ich wyszkoliłam - Zaśmiała się 

- Musisz mi zdradzić jak to zrobić, to może Twój tata zacznie częściej sprzątać - Puściłam jej oczko 

- Musimy kupić większego psa - Wyszczerzyła ząbki - Wytresujemy go na słowo sprzątać zacznie gonić tatę podziała na pewno - Zaśmiała się 

A o to Główni bohaterowie:

Calineczka

 Kiler

 Puszek

 Rambo

3. Kupidyn wysłannik miłości.

Hejka

Witaja was Szagierki. Specjalnie dla was postanowilysmy cos napisać, dziś bedzie zdecydowanie inaczej 😍 niż do tej pory. Postanowiliśmy trochę stonować emocje specjalnie dla czytelników o słabych nerwach.
Liczymy ze docenicie nasze starania i zostawicie cos po sobie bo cos chyba malo czytelników ostatnio mamy :(
Mamy nadzieję, że nasza praca zostanie przez was doceniona. Nie przedłużając zapraszamy do nowego naszego dzieła.

Dzisiejszy dzień należał do wyjątkowo upalnych było chyba ze 30 stopni, jak nie więcej większość osób siedziała pewnie na plaży, ale niestety niektórzy musieli pilnować porządku. 

- Najchętniej bym teraz położyła sie plackiem na plaży- Rozmarzyła się Karolina, siedząc na stołówce 

- Nooo, plaża woda słońce żyć nie umierać - Oparła się o krzesło Emilka 

- Oj, tak ale cieszę się że mamy dziś razem patrol - Upiła łyk soku 

- Dobra zmiana po ciężkim tygodniu  - Nagle przy stoliku zjawił się Julek, zadowolony jak by co najmniej 6 trafił w totka, czułam że jego obecność nie wróży nic dobrego.

- Witam Panie - Wyszczerzył zęby 

- Co szanownego kolegę do nas sprowadza - Uśmiechnęła się sztucznie Emilka 

- Wysłannik miłości - Karolina mało nie zakrztusiła się kawą  - Kupidyn - Powiedział rozanielony 

- Że co ? - Karolina zaczęła zastanawiać się, kiedy i w jakiej bajce się znalazła, bo na pewno nie była na tej  komendzie w tej samej czasoprzestrzeni co rano - Piłeś, cpałeś coś ?

- Upiłem się miłością - Mówił jak naćpany - A to dla was - Położył na stoliku dwie koperty i odszedł. Dziewczyny zrobiły duże oczy i patrzyły z niedowierzaniem na odchodzącego wysłannika miłości.

Karolina powoli podniosła kopertę ze swoim imieniem, robiła to tak ostrożnie delikatnie i z taką precyzją jak by to była bomba w sumie po Juliuszku kupidynie Poniatowskim można był się spodziewać wszystkiego. Powili ostrożnie wyjęła z niej karteczkę biała lekko perfumowaną o zapachu jaśminu. 

"Cichy wielbiciel, choć nie kusiciel 

Cokolwiek nie powiesz i tak się nie dowiesz

Kto powolutku. Dojdzie do skutku

Ja trochę dziwny i nieśmiały, Ty taka piękna i taka ponętna 

Ja się boję zagadać, bo wiem, że każesz mi spadać

Dlatego nie kusząc losu wiem, że to prędzej czy później wyląduje to w koszu

Chciałbym prosić o przeczytanie  i zgłoszenie się na to spotkanie

Bardzo mi zależy  wiem jak pięknie sukienka na tobie leży 

Więc w nią wskakuj I do mnie się pakuj

PRZEKRĘT 19 "

Karolina już po pierwszych słowach zaczęła sie śmiać, na początku była trochę zła na Julka,ale ten tekst ją rozbawił domyślała się kto jest autorem listu i to bawiło ją jeszcze bardziej.

- Otwórz swój - Powiedziała śmiejąc się cały czas.

- No ja nie wierzę - wybuchła śmiechem Emilia.

- Mamy cichych wielbicieli - mówiła Rachwał ocierając łzy, które popłynęły jej ze śmiechu.

- Myślisz, że to ci, o których myślę ? - Drawska przybliżyła się do koleżanki jakby miała jej za chwilę powiedzieć największy skrywany sekret. Druga policjantka tylko przytaknęła uśmiechając się delikatnie.

No tego to się chyba nikt nie spodziewał wszystko wskazywało na to, że Mikołaj i Krzysiek przysłali Kupidyna, żeby umówić się na randkę. Ale jakiego kupidyna, lepiej wybrać nie mogli

- Siemano panowie - powiedział rozanielony Poniatowski.

- No siema co tam ? - zapytał Zapała pijąc kawę.

- Mam coś dla was specjalnie od tych dwóch ślicznotek - mówił będąc dalej podekscytowany całą sytuacją można powiedzieć, że on był najbardziej zafascynowany tym wszystkim.

- O mam nadzieję, że to będą dolary dużo dolarów - Mikołaj puścił oczko do młodszego kolegi.

- Kartka ? Co to list jakiś ? - odparł zaskoczony.

- Pewnie miłosny - zaczął śmiać się Krzysiek.

"Upał doskwiera dziś jak cholera

Wszystko się pali i nic sie nie wali 

Wszyscy sie lubią i wcale nie czubią

Drinki się leja i nie wyleją

Bądź tym jedynym  i umów się ze mną 

Na skraju lasu gdzie nie ma hałasu 

Powedz ze nie masz dla innych czasu 

Chodz ze mną na drinka starego stryjka

Gdy już uderzy do głowy to powie coś o nim,

Nię bądź już taki chodz ze mną pohasać na łące jak w lecie zające.

PRZEKRET godz 19 "

- Nie to chyba po pijaku pisały - Mikołaj był zaskoczony tym listem, natomiast Krzysiek wziął to za głupi żart.

- Zajączku to co idziemy o 19 na randkę - wybuchł śmiechem Zapała.

- Nie idziemy tylko chyba musimy skoczyć jak na prawdziwe zajączki przystało - odparł pozostając w szoku Białach.

Zarówno panie jak i panowie postanowili iść się spotkać z nadawcami listów, gdzieś podświadomie wiedzieli kto stoi po ich drugiej stronie, chodz do końca nie byli w stanie w to uwierzyć. 

- Ja to nawet na bierzmowanie się tak nie wystroiłem - Zaśmiał się Krzysiek 

- Patrz kuźwa dziurę masz w marynarce - Białach zaczął nabijać się z Zapały

- Ja pierdziele i jak ja będę..- policjantom niemal odebrało głos kiedy zobaczyli swoje wyszykowane koleżanki.

- Chcieliście sukienki to macie - Krzysiek i Mikołaj popatrzyli najpierw na siebie potem na kobiety.

-Chyba chcieliście zajączki to przyskoczyly do was  Tylko skrótem

- Jakie zajączki ? - Spojrzały na siebie pytająco - Co Wy ćpaliście?

- Pewnie razem z Julkiem - powiedziała Emilka.

- Julek ! - Powiedzieli równo 

- Ten to ma pomysły jakieś wierszyki, dobre słówko i my jak debile daliśmy się nabrać - wszyscy najpierw popatrzyli na siebie, a potem zaczęli się śmiać.

- Lepszy z niego kombinator niż policjant - Skwitowała Karolina - To co jak już tu jesteśmy to co może zaprosicie nas na drinka ?  - Posłała ciepły uśmiech Mikołajowi 

-- No właśnie Mikołaj może zaprosisz nas na drinka - wtrącił uradowany Zapała.

- Piękne panie to z dziką przyjemnością - Mikołaj cały czas patrzył na Karolinę.

- No, a mnie ? - Krzysiek dalej ciągnął tą tak naprawdę do niczego nie dążąca rozmowę.

- No nie jesteś piękna panią więc sam musisz sobie kasę skombinować - panowie trochę pożartowali po czym zaproponowali Panią drinka. Nawet nie zdawali sobie sprawy, że może być tak fajnie.

Zajęli stolik gdzieś w końcu sali, było cicho i tak prywatnie, kiedy przyszedł kelner zamówili drinki i zaczęli rozmawiać. 

- A może powiecie nam coś o sobie ? - Zapytał Krzysiek, obie Panie chociaż było widać, że skierowane jest ono bardziej do Emilki 

Zajęli stolik gdzieś w końcu sali, było cicho i tak prywatnie, kiedy przyszedł kelner zamówili drinki i zaczęli rozmawiać. 

- A co chciał byś wiedzieć - Uśmiechnęła się Drawska

- No o was to najlepiej wszystko - uśmiechnął się zabójczo. Karolina spojrzała na Mikołaja i oboje zaśmiali się cicho. 

- Wszystko o nas czy, wszystko o Emilce - Spojrzała na Krzyśka, a zaraz potem przeniosła wzrok na Mikołaja 

- O was - speszył się Zapała.

- Ja bym chciała razem z kolegą zatańczyć - powiedziała Karolina nalegająco patrząc na Białacha.

Mikołaj uśmiechnął się do niej i wstał od stolika

- Zatańczy Pani ze mną - Posłał jej słodki uśmiech i podał dłoń

- Bardzo chętnie -  Złapała jego rękę i razem z Białachem poszli na parkiet 

Przy stole został Krzysiek z Emilką. No ich rozmowa nie kleiła się jak do tej pory. Co chwila tylko na siebie spodglądali. 

- No panie aspirancie nie widziałam, że pan potrafi tak tańczyć - uśmiechnęła się Karolina.

- Jeszcze wielu rzeczy nie wie Pani o mnie Pani aspirant sztabowy - Spojrzał jej w oczy 

- O a jakich np ? - Zaciekawiła się Karolina 

 - A to moja słodka tajemnica - Powiedział, a jego głos brzmiał tajemniczo - Gdybym Ci powiedział musiał bym Cię zabić

Tymczasem Zapała postanowił ruszyć do przodu.

- Może dasz się zaprosić do tańca - zapytał niepewnie.

- Wiesz co ja najlepszą tancerką nie jestem - widać było, że Emilia była zaskoczona pytaniem.

- Ja też, ale spróbować można - uśmiechnął się do partnerki z patrolu, a po chwili dołączyli do Karoliny i Mikołaja na parkiecie. 

Cała czwórka bujała się w rytm romantycznych kawałków, dzisiejszy dzień należał do tych kiedy DJ w większości puszczał romantyczne kawałki tzw. dzień miłości, można by pomyśleć że po prostu mieli takie szczęście, ale czy na pewno? W drugim końcu sali siedział mężczyzna, który od samego początku im się przyglądał 

- Ja nie mogę,  nie spodziewałem się, że taki genialny jestem - powiedział mężczyzna sam do siebie popijając piwo.

Tymczasem patrol 005 i 006 bawili się coraz lepiej, co prawda zeszli już z parkietu i wrócili do stolika, ale nie chcieli jeszcze wracać dla tego zamówili kolejnego drinka, a z nim kolejnego.

- Trochę wolna ta muzyka - Powiedział już trochę wcięta Karolina oparta o Mikołaja

- Dajemy teraz czadu. Panie Dj prosze coś szybszego zaraz wszystkim pokażemy jak się tańczy - powiedział chwiejnym głosem Mikołaj.

- My chyba damy sobie spokój z tańcem - Krzysiek przybliżył się do Emilii i rozmawiali o czymś bardzo zawzięcie.

Tajemniczy mężczyzna nadal siedział przy stoliku i przyglądał się policjantom, którzy bawili się w najlepsze.Był z siebie dumny własnie o to mu chodziło. Emilka z Krzyśkiem siedzieli bardzo blisko siebie co chwile śmiali się z swoich żartów, a Emilka co jakiś czas kładła głowę na jego ramieniu a on bawił się jej włosami, tymczasem Mikołaj i Karolina wywijali w najlepsze na parkiecie przy szybszych rytmach muzyki  ich taniec był odważny, niektórzy mogli by powiedzieć że za odważny.Dochodziła 24:00 lokal powoli pustoszał, ale mimo to policjantom nigdzie się nie spieszyło czuli się świetnie w swoim towarzystwie i ciągnęli by to w nieskończoność. Jednak siła wyższa czyli wizja jutrzejszej służby od 8 rano zmuszała ich do kierowania zabawy ku końcowi.Panowie jak na prawdziwych dżentelmenów przystało odprowadzili Panie do domu, Mikołaj chciał zostać sam na sam z Karoliną dla tego sprytnie pozbył się Zapałi i Drawskiej, Krzyśkowi ten pomysł bardzo się spodobał mógł pobyć z brunetką sam na sam. Właściwie jedyną osobą której ten pomysł się nie spodobał był tajemniczy mężczyzna.

- Cholera jasna tak być nie może oni muszą być razem - wyszeptał ciągle ich obserwując.

Karolina i Mikołaj dotarli do mieszkania alkohol zrobił swoje i z ich planów nic nie wyszło, bo pijani poszli spać. Krzysiek i Emilka dotarli do mieszkania kobiety byli spragnieni siebie nie musieli tego ukrywać.

- Emilka ? - niepodziewanie z pokoju gościnnego u policjantki wyszła jej matka. Sprawiło to u nich zakłopotanie i zawstydzenie.

 Poranek kolejnego dnia był niczym największa kara dla całej czwórki, nie dość że głowa bolała ich niemiłosiernie to w dodatku dziury w pamięci pozostawiały wiele domysłów, sam fakt że Panowie nocowali u Pań pozostawiał za sobą wielką niewiadomą, Mikołaj z Karoliną doszli do wniosku, że lepiej na razie nie poruszać tego tematu przynajmniej do końca służby. Blondynka nie chciała mieszać życia prywatnego z służbowym, niestety patrol 006 nie miał tego szczęścia gdyż mama Emilki była w domu i z samego rana przeprowadziła już przesłuchanie.

- A pan to kim jest dla mojej córeczki ? - zapytała starsza kobieta.

- Yy kolegą z pracy - Krzysiek się trochę speszył.

- No po tym jak wróciliście z imprezy wnioskować można, że nie tylko - seniorka dalej ciągnęła tą niewygodną rozmowę.

- Mamo proszę cię - wtrąciła Emilka.

- Tak właściwie to my musimy już do pracy - powiedział Zapała i jak najszybciej chcieli opuścić mieszkanie.

Nawet nie zdawali sobie sprawy co czeka ich na komendzie.Cała czwórka przybyła na komendę chwilę przed odprawą, czas jaki im pozostał ledwo starczył im na przebranie . Skacowani i zmęczeni wpadli na odprawę chwilę przed komendantką. 

- Moi drodzy Juliusz chciał wam przedstawić pewien projekt - Poniatowski próbując włączyć prezentacje niechcąca włączył filmik i to dość interesujący. Na nagraniu byli Krzysiek, Emilia, Karolina i Mikołaj i ich wyczyny podczas wczorajszej imprezy. 

- Co to jest ? - zapytała zaskoczona komendantka. Policjanci nie wiedzieli co ze sobą zrobić jakby się dało zapadliby się pod ziemię. Karolina z Emilką zaczęły zjeżdżać na krzesełku, chciały schować się pod stołem.

- Za to powinniście Oscara dostać - wtrącił Nowak.

- Pani komendant yyy to nie tak - Mikołaj próbował jakoś ratować sytuację, jako jedyny miał odwagę żeby się odezwać.

- No ja nawet nie wiedziałam, że wy tak tańczyć umiecie. Marnujcie się chyba w tej robocie - Jaskowska zamiast na ich opieprzyc miała ubaw z całego nagrania.

Speszeni i czerwoni niczym przysłowiowy burak wyszli z sali odpraw co chwila podchodzili do nich koledzy gratulując im znakomitego występu.

- Ja zabije tego Julka - powiedział wkurzony Białach.

Karolina była taka wkurzona na Poniatowskiego, że jakby go dopadła to chyba nawet proch by po nim nie został. Nawet nie pomyślałaby, że zemsta jest tak blisko i przyjdzie w tak nie spodziewanym momencie.

- Ała - wrzasnął Poniatowski, który dostał drzwiami od pokoju policjantów.

- O kurde - Rachwał w pierwszej chwili nie wiedziała za bardzo co się stało.

- Chyba złamałaś mi nos ! - aż popłakał się z bólu.

- Zaraz zawiozę cię na pogotowie chociaż Tobie przydałaby się bardziej jakaś terapia - mruknęła zła Karolina.

- Ja wam pomagam, a wy mnie tak traktujecie - zebrał się z podłogi trzymając się cały czas za krwawiący nos.

- Właśnie możesz to odebrać jako swego rodzaju podziękowanie - uśmiechnęła się Karolina i poszła do radiowozu.

- To ja dziękuję bardzo za takie podziękowania - powiedział głośniej tak, żeby Karolina to usłyszała.

Jednak szarpana wyrzutami sumienia wróciła i zabrała Julka do szpitala, żeby lekarze zajęli się jego nosem. Przynajmniej nauczy się, żeby nie wtykać go w nie swoje sprawy. Tymczasem na komendzie Mikołaj nie mógł znależść Karoliny, chciał z nią porozmawiać o tym wszystkim co stało się poprzedniej nocy jednak nigdzie jej nie było. Krzysiek też jej nie widział, a co najdziwniejsze Emilka też nie.

- Widziałeś Karolinę ? - Zapytał nieco zmartwiony Jacka.

- A co tancerka tancerzowi uciekła - Zaśmiał się Nowak, Białach spojrzał na niego tak jak by chciał go zamordować 

- Widziałeś czy nie ? - Powtórzył pytanie nadal zły 

- Próbowała zabić Julka, ale jej nie wyszło - Jacek był rozbawiony cała sytuacją, zresztą jak cała komenda 

- Co? ! - Mikołaj nie miał pojęcia o niczym 

- Rycerzu spokojnie, pojechała z tą ofermą na pogotowie bo niby przypadkiem walnęła go drzwiami - Przy słowie przypadkiem zrobił cudzysłów

W szpitalu Karolina czuła się jakby przyjechała z dzieckiem. Julek jak sześciolatek bał się wejść na nastawianie nosa, dlatego Karolina musiała zabawić się w opiekunkę i trzymała go za rękę podczas zabiegu. Tak się darł, że chyba słuchać go było na parkingu przed budynkiem. Po upływie około 3 godzin wrócili na komendę. 
- Wreszcie jesteście martwiłem się - powiedział Mikołaj jak tylko ich zobaczył.
- No napewno nie o mnie - mruknął Poniatowski.
- Juluś przecież nie od dziś wiadomo, że jesteś bohaterem - odparł Białach.
- Daruj sobie - oburzony poszedł do profosa. Pewnie się pożalić jak to źle jest traktowany na komendzie.
- I jak było z tą ofiarą - zapytał kiedy zostali już sami.
- Bał się wejść na sale - uśmiechnęła się Karolina.

-Jaka ty odważna - powiedział kusząco, a chwilę później ich usta spotkały się w pocałunku, z którego jak oparzona wyrwała się Rachwał i zniknęła gdzieś w głębi korytarza.

2. Sznurówki.

Witajcie tutaj znowu my przychodzimy z kolejnym emocjonalnym odpowiadaniem.
Napisanym specialnie dla was przez nas takiej dawki emocji już dawno nie było.
Nie przedłużając najważniejszy wniosek płynący z tego opowiadania wiążcie dobrze swoje sznurówki zanim wyjdziecie z domu.

- Oby ten dzień szybko się skończył - Powiedziała blondynka wychodząc z samochodu.
- Może dziś nie będzie tak źle - Brunetka posłała jej ciepły uśmiech.
- W ich wykonaniu wątpię, po nich spodziewać się można tylko najgorszego - Spojrzała na nią z zdziwieniem.
- No już nie bądź taka sceptyczna
-Zmienimy temat, kiedy odbierasz samochód ? - Zapytała Karolina jak wchodziły na komendę.
-Za 2 dni, już będziesz mieć mnie z głowa - Zaśmiała się.
- Wole Ciebie niż naszych partnerów - Do zobaczenia później, Karolina z Emilką rozstały się pod pokojem. Służba dłużyła im się strasznie, Panowie nie byli zbyt rozmowni po wczorajszej wpadce z pomidorową, w końcu nastał upragniony czas przerwy Emilka poszła do kuchni zrobić sobie kawę niestety natknęła się na Ponitowskiego, czuła że to będzie ciężkie pare minut.
- Witam nową koleżankę - Powiedział uradowany.
- Cześć - Odpowiedziała niechętnie.
- Jak tam się u nas na komędzię pracuje ?
- Dobrze - Zaczęła robić sobie napój Bogów.
- Z Krzyśkiem jeździsz fajny jest co nie ? - Poniatowski wyszczerzył zęby.
- Yyy no całkiem spoko, w zasadzie go nie znam - Odparła zdziwiona.
- Tylko trochę wstydliwy ten nasz Zapała cóż się dziwić przy tak piękniej kobiecie  - Emilka przemilczała tą odpowiedź - Ale nie martw się nie długo się rozkręci i zobaczysz jak to fajny facet - Mówił podekscytowany.
- Nie wiem, może - Zalała sobie kawę.
- Ja Ci mówię widzę jak na Ciebie patrzy - Te słowa utwierdziły Drawską w przekonaniu, że Julek bawi się w swatkę.
- Serio Ty nie masz nic do roboty ?! Tylko łazisz po komendzie i się bawisz w swatkę?! Idź zobacz może co Adaś robi może trzeba mu pomóc ziółka zaparzyć !!! - Brunetka wkurzyła sie na Bogu winnego Julusia.
- Ale nie krzycz na mnie - Spojrzał na nią przerażony.
- Ja jeszcze nie krzyczę, chyba że chcesz to mogę pokrzyczeć - Spojrzała na niego zabójczym wzrokiem.
- Dobra, już sobie idę, bo coś widzę nie w humorze chyba przed okresem jesteś - Powiedział wychodząc, Julek jak to Julek fajtłapa wychodząc nie patrzył przed siebie i wpadł na Karolinę, która wracała z patrolu. Blondynka nie dostrzegła go w porę i niestety dla Julka nie udało jej się doskoczyć pół kawy wylądowało na jej ubraniu. Rachwał starała się jakoś uchronić przed cała zawartością i przechyliła się do tyłu tak nie fortunie, że  gdyby nie Mikołaj, który szedł za nią i ją złapał upadła by na ziemię.
- Czy Ty jesteś normalny !!! - Naskoczyła na niego blondynka - Ty się do tarcia chrzanu nadajesz, a nie do policji !!! - Gdyby wzrok potrafił zabić, Poniatowski juz by nie żył.
- Ale.... - Julek chyba przestraszył się Karoliny, bo nie potrafił skleić zdania.
- Ciebie to na chwilę nie można zostawić samego - Wtrącił Białach - Jak nie potrafisz chodzić  to może się czołgaj.
- Ale co ja takiego zrobiłem - Spojrzał na patrol 05.
- Jak to co ?! - Karolina była wściekła
-  Cholera Julek mało jej nie poparzyłeś !!! Weź Ty sie w końcu ograni!!! - Mikołaj był również zły jak Karolina.
- To może niech ona uważa jak chodzi - Poniatowski próbował sie bronić.
- Ona uważa ! Szedłem za nią i dobrze widziałem, że nawet nie patrzyłeś jak wychodziłeś z kuchni! Z Tobą gorzej niż z dzieckiem!!! Może po mamusie zadzwonię, żeby Cię nauczyła czegoś ?
- Czemu wy tak na mnie wszyscy narzekacie - Julek wyraźnie posmutniał.
- Bo jesteś nie możliwy - Tym razem wtrąciła się Emilka  - Najpierw pieprzysz mi jakieś głupoty, a potem wpadasz na ludzi z kawą.
- Raz człowiek się zapatrzył, a tu takie wielkie halo.
- Raz ?!! - Na korytarzu pojawił się Zapała - Tydzień temu Jacek miał mundur w ziółkach, bo Adasiowi niosłeś i Ci się spieszyło, bo biedaka głowa bolała od tego nieczystego powietrza na komendzie - Zaśmiał się Krzysiek.
- Śmiejcie się śmiejcie tu jest naprawdę nieczyste powietrze.
- Ja dłużej w jednym pomieszczeniu z Tobą nie wytrzymam - Spojrzała na niego zabójczo Karolina - I lepiej mnie dzisiaj unikaj.
- Dobra rada unikaj patrolu 05 - Powiedział Mikołaj i ruszył za Karoliną w stronę swojego pokoju.
Julek to Julek z nim nie można się nudzić, ale policjanci nie mieli czasu o tym myśleć, bo czekała ich dalsza część służby, która chyba dzisiaj złamała wszystkie normy nudności. Jedynym emocjonalnym zdarzeniem u patrolu 05 była bójka miejscowych meneli z pracownikiem o cenę złomu w pobliskim złomowisku. Natomiast patrol 06 musiał ingerować w sprawę zaginięcia małego chłopca, ale okazało się, że babcia zabrała go na spacer i wszystko dobrze się skończyło. Jednak sam koniec służby przyniósł zaskakujący zwrot akcji. Krzysiek,Emilka, Karolina i Mikołaj zostali poproszeni o pomoc w obławie na wrocławskich mafiozów.
- W końcu coś się dzieje - powiedziała zadowolona Emilia.
- No ja myślałam, że ta ingerencja na złomowisku to szczyt emocji tutaj na komendzie - uśmiechnęła się Karolina.
Weszliśmy do starej kamienicy, której nikt nie mieszkał od lat przyznam szczerze, że do najprzyjemniejszych miejsc ona nie należała. Stawialiśmy kolejne kroki na drewnianej podłodze, która aż skrzypiała ze starości. Naszym oczom ukazywały się przede wszystkim stare szafy i ogromne ciągnące się niemal przez cały pokój pajęczyny wyglądało to jak z horroru. Doszliśmy do ogromnego salonu, który był pusty, a na środku stał tylko stary fortepian.
- No co pani aspirant boi się pani ?- zapytał podśmiewując się Białach.
- Bardzo śmieszne - spojrzała na partnera niczym Bazyliszek.
Robiło się coraz bardziej ciemno nagle usłydzeliśmy huk jakby coś, a raczej ktoś się przewrócił. Wcale się nie pomyliliśmy otóż Krzyśkowi rozwiązały się sznurówki i się przewrócił przy okazji psując nam akcje, bo bandyci zorientowali się, że mają ogon.
- Widzę, że następny zwolennik Poniatowskiego - mruknęła wkurzona Karolina.
- Krzysztof Poniatowski brzmi nawet lepiej- zaczął śmiać się Białach. Mina Zapały przypominała minę przedszkolaka, który obraził się, bo ktoś zajął mu miejsce na huśtawce.
Panowie jak zawsze próbowali być zabawni jednak chyba wybrali sobie zły moment.
- Rzuć to ! - momentalnie zrobiło się naprawdę gorąco.
- Spokojnie- Mikołaj próbował jakoś ratować sytuację jednak na marne, bo bandyci zaczęli brać zakładników. Trafiło na mnie i Emilkę byłam przerażona.
- Weź mnie - wtrącił Mikołaj.
- I mnie - zgodnie przytaknął Krzysiek.
Byłam w szoku, że oni potrafią być niczym Chuck Norris i popisać się odwagą przyznam szczerze, że zaimponowali mi zresztą Emilce też. Jednak ich prowokacja nie przyniosła zamierzonych efektów.
- To teraz nauczymy wasze koleżanki latać- nawet nie zdawałam sobie sprawy, że oni mają bombę i to wszystko wskazywało, że prawdziwą.
- Co ? - zapytali niemal jednocześnie. Nie było czasu nawet przemyśleć jakiegoś planu musieliśmy działać spontanicznie.
- Chcesz mieć dodatkowy wyrok za zabójstwo policjantów ? - negocjację podjął Krzysiek, a Mikołaj gdzieś na chwilę zniknął.
- Wiesz co przekonałeś mnie takiego wyroku jeszcze nie miałem. No w końcu jakieś hobby trzeba mieć - facet śmiał mi się w twarz jednak nie mogliśmy dopuścić, żeby komukolwiek coś się stało.
** Mikołaj**
Miałem dosłownie pół minuty, żeby znaleźć jakieś rozwiązanie, ale ten facet wcale nie jest taki sprytny. Wystarczyły mi tylko kombinerki, żeby rozbroić tą jego pożal się Boże bombę.
- To teraz przyszedł czas pożegnania - powiedział i wcisnął guzik, który miał spowodować wybuch. Wszyscy w tym momencie stanęli niemal bezruchu.
- No kolego strzelać to ty możesz jedynie petardy i to bym się zdziwił jakby ci wyszło- powiedział uśmiechnięty Mikołaj.
Facet był taki zaskoczony, że jakby trzeba było to sam założyłby sobie kajdanki i zawiózł na dołek.
- Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem- powiedziała Emilka.
- Przecież rozmawiasz z poważnymi i doświadczonymi policjantami - odparł dumny Mikołaj.
- Ah ta męska skromność - wtrąciła Rachwał.
- No wiesz debilów już z siebie wystarczająco zrobiliśmy więc musimy to naprawić - ciągnął dalej Białach.
- Naprawić to możesz radiowóz, a i na waszym miejscu poszukała bym dobrego kursu na wiązanie sznurówek  - kobiety zaczęły się śmiać, a panowie oburzeni odeszli spoglądając jeszcze kilka razy na policjantki.
- Dzień dobry znaczy dowodzenia - powiedział zestresowany Juliusz kiedy wychodził z komendy.
- Zauważyłaś, że wszyscy faceci na tej komendzie się nas boją ? - odparła Drawska patrząc na Poniatowskiego, który niemal biegiem kierował się do swojego samochodu i odjechał z piaskiem opon.
- No takim sposobem to jedyne co nam pozostaje to zrezygnować ze służby i wstąpić do zakonu - powiedziała zrezygnowana Karolina.

Miniaturka " Terrorysta, szatan i inne przypadki... czyli wizyta cioci Anieli ".

 Witamy serdecznie postanowiłyśmy napisać coś wystrzałowego specjalnie dla was. Dlatego zapraszamy Was bardzo serdecznie na wystrzałową Miniaturkę w końcu Sylwester już niebawem więc i my trochę postrzelamy, bo ostatnio słuchaliśmy narzekań, że nasze opka są smutne więc chcemy to zmienić dlatego napisałyśmy to dzieło. Ponadto dla osoby, która wytrzyma do końca przewidziana jest nagroda. Wystarczy odpowiedzieć na 3 pytania.
1. Kto jest terrorystą, kto Jezusem, a kto szatanem ?
2. Podaj dwóch głownych bohaterów, z którymi chcesz następna Miniaturke.
3. Podaj 3 słowa, a my przy użyciu ich napiszemy opowiadanie.
Na wasze odpowiedzi czekamy do 31.12.2017 (niedziela) do 15:00, a do wtorku postaramy się wyłonić zwycięzcę.

P.s Mówiłyśmy, że dopiero się rozkręcamy.

* Szykowałam się do wyjścia, postawiłam na niebieską sukienką i czarne szpilki. Kupiłam ją nie dawno, w zasadzie na inną okazję no ale cóż przyda się tutaj. Mam nadzieję, że uda mi się i zdarzę ciocia Mikołaja ma być dopiero o 18 więc jest czas, z początku nie chciałam mu pomagać, ale po namyśle w sumie czemu nie. Nie mam innych planów Krzysiek ostatnio przegiął z tą całą Julką, więc wyjście z nim odpada, ale no do Białacha o to pretensji nie mam. Zastanawia mnie  tylko jedno po co ta cała szopka dla ciotki co z tego, że jakąś objazdówkę rob bo całej rodzinie no ale bez przesady, ze  nie może się jej postawić,  w końcu to dorosły facet powinien wyrazić swoje zdanie a nie szuka dziewczyny na gwałt, bo jak nie to ciocia zacznie go swatać eh faceci oni się dosłownie nie możliwi, niby to co nie oni a tak naprawdę małe dzieci, które trzeba niańczyć.

*Emilka od dwóch dni była na mnie zła, obrażona nie mam pojęcia o co jej chodzi, przecież nie zrobiłem nic takiego, a ona się focha, z tymi kobietami to nic nie wiadomo, jednego dnia jest super fajnie a kolejnego już się obrażają nie wiadomo o co. Zaprosiłem ją dziś na kolację, ale powiedziała, że dziś już ma inne plany i nie ma czasu, bo zaraz wychodzi, ja to mam szczęście a chciałem dziś zrobić pierwszy krok. Postanowiłem, że pójdę do Mikołaja na piwo, może on pomoże rozgryźć mi to wszystko.  

*Byłam już gotowa, nie wiem co mnie naszło, że w ostatniej chwili zmieniłam zdanie i idę odstawiać tą całą szopkę, przed tą całą ciocią Białacha ale to chyba dlatego, że Mikołaj to mój przyjaciel najlepszy przyjaciel, poprawiłam czerwoną sukienkę i założyłam czarne szpilki. To, że idę i ratuję mu dupę nie znaczy, że wybaczyłam mu to, że latał z Krzyśkiem z obiadkami dla tej blond..... do Julki jak jakieś księżniczki, czy cholera wie do kogo owinęła sobie ich wokół palca i tyle ciekawe jak to zrobiła bo ani piękna ani za mądra nie jest wiem, że pracujemy wszyscy razem, ale ona wyjątkowo działa mi na nerwy, już wole Julka i te jego gadki. Poprawiłam włosy, przejrzałam się jeszcze raz w lustrze – Mikołaj mówi ze w czerwonym wyglądam zabójczo – sama nie wiem czemu tak w ogóle pozmyślam, bo jedyne na co miałam ochotę do jakoś się na nim odegrać, może to dziecinne ale zasłużył sobie,  założyłam skórzaną kurtkę i wyszłam.

*Ciocia będzie za jakieś niecałe 2 godziny, całe szczęście zdążyłem ze wszystkim, prawie wszystkim; nawet ugotowałem spaghetti, ciasto oczywiście kupione, nie przepadam za ciocią ale żeby ją od razu zabijać to nie, właśnie zdążyłem z prawie wszystkim poza znalezieniem dziewczyny, no cóż pokaże jej zdjęcie Karoliny i powiem że jest w delegacji, może to kupi. Jakieś jedno zdjęcie z naszego wypadu na piwo powinno się nadawać do pokazania, do tego parę zdjęć z patrolu z ogniska, myślę  że to powinno jej wystarczyć. Chociaż ciocia to trudny zawodnik.

Usłyszałem pukanie do drzwi poszedłem otworzyć przede mną stała Emilka miała na sobie niebieską sukienkę wyglądała jak milion dolarów, ale najważniejsze było, że mam narzeczoną na niby, mam taka nadzieję, że przyszła pomóc i troszeczkę poudawać.

- Cześć co Ty tu robisz? - zapytałem zaskoczony.

- Wypadło mi parę rzeczy i stwierdziłam, że Ci pomogę  - uśmiechnęła się do mnie 

- Ślicznie wyglądasz 

- Dziękuję -  Odparła. Uśmiechnąłem się i przytuliłem ją w ramach podziękowania. Co prawda przez chwilę pomyślałem, że wolał bym, żeby to była Karolina no ale cóż 

Tymczasem Krzysiek podjechał pod dom Białacha, widok który zastał wkurzył go i to strasznie od razu wysiadł z samochodu i trzasnął drzwiami chyba słyszało to pół wsi. Zaskoczeni Mikołaj i Emilka odskoczyli od siebie.

- Siema - Wyraźnie był zły nawet nie próbował tego ukrywać

- Siema stary, co Ty tutaj robisz ? - zapytał Białach patrząc raz na niego raz na Emilie.

- Myślałem, że pogadamy ale jak widzę przeszkadzam - Spojrzał na niego gniewnie.

- Co tu się dzieję ?! - Tym razem pod domem pojawiał się Karolina, wysiadła z taksówki Mikołaj nie mógł oderwać od niej wzroku. Dla niego wyglądała jak anioł.

- Też chciał bym to wiedzieć - Krzysiek nie spuszczał z tonu z daleka można wyczuć, że coś jest nie tak.

- Emilka możemy pogadać na osobności ? - Zapytała Karolina jak tylko przyjrzała się Emilce - Panowie sobie też pogadają - popatrzyła nalegająco na koleżankę.

- Nie mamy o czym - mruknął Zapała - Panie  nie zwracając uwagi na komentarz Krzyśka odeszły na bok 

- Karolina to nie tak - Brunetka chciała się tłumaczyć, ale Karolina się roześmiała.

- Wiem, wiem zaprosił Cię bo Ciocia przyjeżdża i się jej boi – Zaśmiała się  

- Tak, mówił ze jesteś o coś zła i nie chcesz

- I ma rację, ale w końcu się nad nim zlitowałam, ale skoro najpierw prosi jedna potem druga to ja mu pokaże – Zamyśliła się na chwilę 

- Jakiś pomysł - Emilka zaczęła dopytywać 

- I to jaki - Zaśmiała się - Nie możemy pozwolić żebyście z Krzyśkiem poszli, a i rób to co ja. Pamiętaj to rola Oskarowa - zaśmiała się  -  Musimy dać z siebie wszystko, co tylko możemy- Panie wróciły pod dom, nie zdążyły nic powiedzieć, a podjechała taksówka. Wysiadła z niej starsza kobieta z daleka było widać, że jest bardzo konserwatywna i stanowcza.

- Ciocia już tutaj - Zdziwił sie Mikołaj, Karolina spojrzała tylko na Emilkę i puściła jej oczko.

- Mikuś jak Ty wyrosłeś - Ciocia wyściskała wyrośniętego Białaszka - A to kto ? - Zapytała na widok reszty, Karolina zaczęła swoją grę.

- Dzień dobry ciociu - Uśmiechnęła się najszerzej jak tylko umiała i skierowała w kierunku cioci i Mikołaja  - Ja jestem Karolina dziewczyna Mikołaja - Objęła go w pół - A to mój brat Krzysiek i jego dziewczyna Emilka  - Wskazała na rozbawioną Emilkę i wyraźnie zszokowanego Krzyśka.

- Dzień dobry - Emilka pociągnęła Krzyśka za sobą i przywitała się z ciocią Amelią .

- Rany boskie to ten terrorysta z telewizji ! - wykrzyczała ciotka kiedy dokładnie przeglądnęła się Krzysztofowi.

- Mikołaj no rusz się przecież on nie może uciec - Białach był w takim szoku, że nie widział co ze sobą zrobić.

- Jak to było Hände hoch ! - ciocia krzyczała na Krzyśka, który stał i zaskoczonym wzrokiem patrzył raz na ciotke raz na swoich kolegów z pracy.

- Ciociu spokojnie to mój kolega Polak, katolik - wtrącił w tą dziwną sytuację Białach kiedy tylko się otrząsnął.

- A wy moje drogie lepiej reagujcie i go dokładnie obserwujcie, bo nigdy nie wiadomo co taki może wymyśleć - zwróciła się do Karoliny i Emilii, które niemal płakały ze śmiechu. Po czym opuściła okulary i jeszcze raz dokładnie przeglądnęła się Zapale.

- Młody człowieku ładnie to tak żarty sobie robić ze starej schorowanej kobiety. Wstyd ! - krzyknęła z oburzeniem na policjanta.

- Przepraszam przyjmę do serca pani rady - odparł pokornie patrząc na kobietę.

- Krzysiek lepiej zgol tę brodę, bo źle skończysz - powiedziała Rachwał, która próbowała jakoś powstrzymać się od śmiechu. 

- Przepraszam panią za zamieszanie, ale Mikołaj jest bardzo skryty i nie powiedział mi, że zaprosił kogoś do nas na kolacje - rozbawiona Karolina zmieniła temat najbardziej przez to, że chciała doprowadzić do zamierzonego celu swój pomysł.

- To może chodźmy coś zjeść. Zapraszam ciociu-wtrącił spanikowany Białach.

- Mikołaju ! Najpierw żądam od ciebie wytłumaczeń ! - oburzyła sie ciotka co wzbudziło rozbawienie u Krzyśka.

- Nie rozumiem - zaczerwienił się Mikołaj.

- Jak ty możesz tak traktować kobietę przecież to nie religijne ja muszę porozmawiać o tym z twoimi rodzicami -powiedziała przecząco kręcąc głową.

- No przepraszam ciociu to nie tak - próbował się jakoś tłumaczyć Białach. Im dłużej trwało jego załopotanie w tym większe rozbawienie wpadła Karolina 

- Ja muszę się za was koniecznie pomodlić - kobieta patrzyła raz na Mikołaja i Karolinę, a raz na Krzyśka i Emilkę.

- Może lepiej chodźmy do tego stołu -wtrąciła Karolina.

Podczas kolacji było jeszcze wiele niezręcznych sytuacji jedna z nich spowodowana była sporą ilością alkoholu co oczywiście nie spodobało się cioci. Kobieta była poważna jednak każda jej wypowiedź brzmiała dość komicznie przynajmniej z perspektywy odbiorcy.

- Stop ! - oburzyła się starsza kobieta.

- Tak ? - zapytał zmieszany Białach.

- Ja nie będę tolerować alkoholizmu - zabrała alkohol nie tylko ze stołu, ale zaczęła penetrację szafek i każdą napotkaną flaszkę z alkoholem wylewała do zlewu. Mikołaj patrzył tylko z żałością na to co się dzieje gdyż bał się sprzeciwić cioci przez co po paru minutach jego zaplecze alkoholowe było wyczyszczone do zera.

- Od razu lepiej zdrowsi będziecie - powiedziała zadowolona ze siebie.

- Na tyle wrażeń to moje zdrowie niestety ucierpiało - zaczął dyskusje Zapała, który do tej pory mało się odzywał.

- A pan to nie wygląda na zagorzałego katolika - spojrzała złowrogim wzrokiem na młodego

policjanta.

- A skąd pani to wie ?- zapytał zaskoczony stwierdzeniem cioci.

- Prawdziwy katolik nie upijał by się przy każdej możliwej okazji - odparła popijając sok z jabłek.

- Ja pije za pani zdrowie - podniósł kieliszek w górę na znak toastu za zdrowie cioci Mikołaja.

- Młody człowieku za zdrowie się nie pije tylko modli - oburzyła sie ciocia, a Mikołaj niemal nie wszedł pod stół ze wstydu.

- To ja alkoholem przypieczętowałem pani starania - uśmiechnięty skierował kieliszek w stronę kobiety.

- Krzysiek przestań - do akcji wkroczyła zawstydzona Emilia.

- Wy sie kochacie w ogóle ? - wypaliła pytaniem do Mikołaja.

- No pewnie - Białach był w takim stresie, że chyba nawet nie świadomie pocałował swoją partnerkę z pracy, chciał dać jej małego całusa w policzek, a wyszło zupełnie inaczej. Wtedy w pomieszczeniu rozległo się kaszlenie okazało się, że Krzysiek z wrażenia zakrztusił się pomidorem, którego właśnie jadł. Emilka próbowała mu jakoś pomóc dlatego z chyba całych sił biła go po plecach.

- Ja szybko po księdza w razie czego zadzwonię -krzyknęła starsza kobieta ,wtedy spanikowana Emilka przypadkiem uderzyła ciocie w czoło.

- Pani chciała mnie zabić ?! - zapytała po czym oburzona usiadła obok i przyglądała się akcji ratunkowej

- Ksiądz na pewno by pomógł - co chwila komentowała wyczyny pozostałych. Po paru minutach sytuacja została opanowana i wszyscy z powrotem wrócili do stołu.

- To wszytko przez to, że nie pomodliliśmy się przed posiłkiem – odparła całkiem poważnie,  kiedy wszyscy zajęli swoje miejsca.

Przez dłuższy czas przy stole panowała niezręczna cisza, którą przerwały kolejne pytania cioci. Tym razem na celowniku była Karolina, jej jedynej to nie przeszkadzało miała okazję na dopieszczenie swojego placu.

- To wy państwo macie dwóch ojców ? – zapytała Karoliny.

- Tak jesteśmy przyrodnim rodzeństwem - odparła.

- A chociaż wasza matka z jednym ślub miała ? -ciotka nie odpuszała i zadawała pytania, z których Rachwał z problemami oczywiście sobie radziła.

- Tak, tak oczywiście Krzysiek jest z doskoku - palnęła nie zastanawiając się.

- Słucham ? - zapytała podejrzliwie.

- Znaczy mama miała dwa małżeństwa - wtrącił Krzysiek to było chyba jedyne mądre jego zdanie tego wieczoru, w zasadzie jedyne mądre jako padło z ust całej czwórki.

- Widzę , że państwo nie mieliście z kogo czerpać wiary i przykładu- ciotka chyba większego zgorszenia nie widziała w życiu, a najlepsze jeszcze było przed nami kiedy po kolacji dopatrzyła się nowych porządków w moim domu, które wprowadziła Karolina.

- Proszę ciociu tutaj jest twój pokój, a wam pościelimy w pokoju obok – wskazała Karolina na pokój, w którym spała czasami Dominika.

- To wy śpicie razem przed ślubem ? - kobieta ,aż opuściła swoje okulary na sam czubek nosa.

- Tak wszyscy razem tylko się wystraszyliśmy pani - zaczął śmiać się nieco pijany Zapała.

- Krzysiek - Mikołaj zmierzył go takim wzrokiem jak ciocia na początku.

- Ja naprawdę muszę wyjść sie przewietrzyć gdzie tutaj jest najbliższy kościół ? - kobieta chyba miała dość tego dnia i jak najszybciej uciec od bratanka i jego szalonych przyjaciół.

- Ciociu już późno na pewno wszystko pozamykane - Mikołaj próbował jakoś powstrzymać  ciocię jednak ta uparcie podtrzymywała swoją wolę.

- Trudno jakoś sobie poradzę - zebrała się i wyszła.

- Zapała ja Cię uduszę - Mikołaj nie ukrywał wkurzenia na kolegę.

-Ciociu poczekaj ! - zawołał wybiegając za nią z mieszkania. Czekało mnie tourne po kościołach, ale czego nie robi się dla cioci. To był naprawdę ciężki dzień oby nie miała ochoty na częstsze wizyty bo chyba wyląduje w psychiatryku.

Chodziłem jak głupi po okolicznych kościołach, ale nic nie znalazłem jej dopiero jak wracałem zauważyłem ją spacerującą z trudem namówiłem ją na powrót do domu, ale udało się. Weszliśmy do środka. Na górze Krzysiek i Emilka chyba już spali, bo światło było zgaszone  Zapała ma szczęście bo by nie przeżył. Nie chciałem już przeciągać tej całej szopki dlatego poszedłem do łazienki się ogarnąć, chciałem jak najszybciej iść spać obudzić się i zakończyć tą groteskę. Kiedy wychodziłem z łazienki, akurat przechodziła Karolina złapałem ją za rękę i zaciągnąłem do środka.

- Co Ty wyprawiasz? - Zdziwiła się tym, że ją tu zaciągnąłem 

- Ja ? Co Wy wyprawiacie? Co Ty wyprawiasz ? - oburzyłem się trochę.

- Ja ?? Przecież chciałeś, żebym Ci pomogła to pomagam - Była strasznie poważna, ale po jej minie widziałem dobrze że to wszystko jest zagrane specjalnie

- Karolina, za co Ty się odgrywasz? - Znałem ją za dobrze wiedziałem, że coś jest nie tak

- Ja o nic - Udawała obojętną - Może trzeba było poprosić Julkę to lepiej by wypadło - O i bingo już wiem o co jej  chodzi 

- Chodzi o Julkę o te obiadki ? - Nie uzyskałem odpowiedzi, bo drzwi się otworzyły, Karolina sam nie wiem czemu, ale z prędkością światła pocałowała mnie

- O Boże ! Co wy wyprawiacie - Dopiero po tych słowach się oderwała, w sumie nie powiem podobało mi się gdyby nie okoliczności nie puścił bym jej 

- Oj ciocia tutaj - Udawała speszoną - Najmocniej ciocię przepraszamy, ale ciocia rozumie nie możemy się sobą nacieszyć - uśmiechała się do niej, łapiąc mnie za rękę.

- Przecież to nie po Bożemu ! Jak tak można ! - Ciocia miała wyraźnie dość tego wszystkiego - Teraz to ślub trzeba planować ! 

- Co?! - Chciało mi się śmiać na widok miny Karoliny 

- No tak, tak ślub ja znam cudowne miejsce  - Zamyśliła się na chwilę  - Mikołajku masz tu może tego no komputera 

- Tak  - Nie byłem pewny tej odpowiedzi czy wyjdzie mi na dobre 

- To przynoś szybciutko do salonu, a Ty kochaniutka chodź - Spojrzałem na Karolinę, a ona na mnie, nie wiedzieliśmy co się dzieje . Poszedłem po laptopa, a Karolina za ciocią, kiedy odpaliłem neta, ciocia wzięła ode mnie lapka  i wystukała hasło sala weselna koło Opola, a zaraz potem sala weselna Zakopane 

- Ciociu, ale co Ty - Nie wierzyłem  w to co widzę 

- Nie możecie sie sobą nacieszyć to z ślubem się trzeba spieszyć, bo jak to tak bez ślubu żyć, a co dopiero 

- Ale do tego ślubu nie trzeba - Karolina wypaliła bez myślenia 

- Jak to nie trzeba, o la Boga !! Tylko nie mówcie mi, że wy  - Karolina tylko uśmiechnęła się i wywróciła oczami 

- Jak się dwoje ludzi kocha to ślub potrzebny nie jest, prawda kotuś - pocałowała mnie w policzek, byłem w takim szoku, że nie wiedziałem co się dziej 

- Tak kotuś - Odpowiedziałem bez myślenia i ją pocałowałem. Ciocia nie wytrzymała padła na kolana i wyjęła różaniec. I Zaczęła „ Wierzę w Boga..”

 Poszedłem z Karoliną na górę chciałem iść spać i obudzić się już po wszystkim. To za dużo jak na moją głowę,  Karolina leżała odwrócona do mnie tyłem, leżeliśmy w milczeniu chyba żadne z nas nie wiedziało co ma powiedzieć.

- Mikołaj - Odwróciła się w końcu w moją stronę 

- Tak ? – Odwróciłem się do niej 

- Przepraszam za tą całą szopkę, przyznam że na początku o to mi chodziło chciała Ci trochę zrobić na złość, ale teraz już mam dość - Patrzyła na mnie 

- Ja też już mam dość tego wszystkiego - Uśmiechnąłem sie do niej 

- Jutro jakoś to odkręcę, obiecuję - Pocałowała mnie w policzek - Dobranoc - Odwróciła się tyłem do mnie i przytuliła do poduszki. 

Dochodziła już 9 kiedy schodziliśmy na dół ciocia krzątała się już po kuchni 

- Dzień dobry ciociu - powiedziałem równo z Karoliną 

- A dzień dobry, dzień dobry dzieci - Była w dobrym humorze, aż za dobrym od samego początku nie podobało mi się to

- Ciociu co to za papiery ?- Zapytała Karolina pokazując na 4 kubki papierów 

- To moje dzieci są pakieciku:  tu macie sale w Zakopanym, tu w Opolu a tu fotograf i zespoły w Zakopanym a tam w Opolu - Pokazywała na kubki 

- Co?! - Zrobiłem duże oczy 

- Mikołajku nie ma na co czekać 

- Na co nie ma czasu czekać ? - Zapytała Emilka która weszła do kuchni 

- No jak to na co na ślub - Mówiła przejęta 

- O ślub ? - Emilka się uśmiechnęła, ani mi ani Karolinie nie spodobał się ten uśmiech - Niech Pani pokazuje co tam ma - Emilka z ciocią usiadły i zaczęły przeglądać pakiety - Nie wierzyłem w to co widzę to jakiś koszmar 

- Myślę, że Zakopane będzie lepsze, wie Pani zima śliczna długa suknia do tego futerko płatki śniegu wie Pani - Emilka mówiła przejęta 

- Nie wierze - Wyszeptała karolina patrząc jak na jakieś zjawy – Nie wierzę - powtórzyła

- O i zaprosimy tego co śpiewa jak to leciało Miłość miłość w zakopanym - zaczęła nucić ciocia

- O tak Sławomira - Emilka potakiwała jej co chwilę - Miłość miłość w Zakopanem polewamy się szampanem  - Drawska zaczęła śpiewać a ciocia z nią. Odwróciłem się w stronę Karoliny, ona siedziała oparta o szafkę, przestraszyłem się 

- Karolina ? - Kleknąłem obok niej, ona na mnie spojrzała

- Proszę Cię zabierz mnie stąd bo oszaleje - Płakała ze śmiechu, nie myśleć długo złapałem ją za rękę i pociągnąłem na zewnątrz 

- Poczekaj - Karolina śmiała się cały czas  - Nie mam butów  - Spojrzałem w dół rzeczywiście nie miała. Wiozłem ją na ręce i pobiegłem z nią do stajni  

- To przeczekamy - Posadziłem ją na małym snopku siana na samym końcu stajni, ona położyła się na sianie i zaczęła panicznie śmiać, nie myśląc długo położyłem się obok niej 

- Krzysiek terrorysta z doskoku - śmiała się coraz bardziej, teraz i ja się zacząłem śmiać  

- Terrorysta i bezbożnicy już są jeszcze diabła i Jezusa brakuje - spojrzałem na nią 

- Swoją drogą to ta Twoja ciocia to straszna kobieta - Spoważniała na chwilę 

- Pół rodziny się jej boi - Zbliżyłem sie do niej i ją pocałowałem sam nie wiem czemu, ale ona odwzajemniła ten pocałunek kiedy się od siebie oderwaliśmy spojrzała mi w oczy 

- Zgrzeszyliśmy - Zaśmiała się  - Ale ja lubię grzeszyć - Pocałowała mnie ponownie 

- Teraz to nie zostaje nic innego jak ślub, chodź i tak pewnie czeka nas tylko piekło - Patrzyłem na nią i śmiałem się razem z nią - Może jak i tak skończymy w piekle to zaszalejmy bardziej -  spojrzałem na nią 

- A co do komunii w niedziele nie pójdziesz ?- powiedziała z ironią.

Ciocia nerwowo poszukiwała Mikołaja i Karoliny była taka przerażona, że postanowiła wezwać policję. Po paru minutach na miejscu zjawiło się dwóch funkcjonariuszy.

- Sierżant Juliusz Poniatowski co się stało ? - zapytał wystraszonej kobiety policjant.

- Oni zaginęli to na pewno zemsta od Boga za to co robią - mówiła przerażona nerwowo ściskając różaniec w ręce.

- Spokojnie proszę się uspokoić i powiedzieć co się stało- próbował jakoś opanować emocje.

- Mój bratanek z jego niewiastą zaginęli - machnęła mu przed nosem różańcem, po tym niemal zasłabła dobrze, że Julek w ostatniej chwili zareagował, bo by rozbiła sobie głowę o krawężnik.

- Halo proszę pani ? Wszystko w porządku ?- przestraszył się Poniatowski.

- Tak, tak już lepiej - powoli usiadła na krześle.

- A dzwoniła pani do nich ? - zapytał Julek, który wpadł na pewien pomysł.

- Niby czym ? - zapytała jakby pierwszy raz słyszała o czymś takim.

- Ja nie wiem czy pani wie, ale jest takie coś jak telefon i można w każdej chwili porozmawiać z daną osobą - wyciągnął z kieszeni swojego smartfona i wybrał numer do Karoliny.

- Jaki pan mądry. Chciałabym mieć takiego syna -kobieta w tym momencie wyściskała Julka chyba za wszystkie czasy.

- No niech pani nie przesadza - zawstydził się policjant.

- O proszę są - wskazał na parę, która po chwili dotarła do nich.

- Anioł nie człowiek będę się za pana modlić - jeszcze raz mocno uściskała Poniatowskiego, który chyba wystraszył się cioci i jak najszybciej chciał się stamtąd ulotnić.

- Dziękuję, ale muszę już uciekać, bo na służbie jestem. Dowodzenia - pożegnał się i truchtem pobiegł do radiowozu.

- Szczęść ci Boże dobry człowieku - kobieta ze wzruszeniem patrzyła jak mężczyzna ucieka do samochodu.

Tymczasem na ranczo Krzysiek właśnie wstał z okropnym bólem głowy spał by dłużej gdyby nie ciągle dzwoniący telefon Mikołaja.

- Halo ? - wkurzony odebrał go.

- Mogę prosić mojego syna do telefonu - zapytała sądząc po głosie starsza kobieta.

- Mikołaja chwilowo nie ma prowadzi zaawansowane przygotowania do ślubu - odparł ucieszony Krzysiek.

- Słucham ? - zapytała zaskoczona matka Mikołaja.

- Pani syn się żeni i pani o tym nie wie ?- ciągnął dalej tą dziwną rozmowę Zapała.

- Proszę mu powiedzieć, żeby koniecznie do mnie oddzwonił - zaskoczona kobieta rozłączyła się.

Zmęczony poszedł poszukać swoich przyjaciół po drodze spotkał ciocie Mikołaja, która żywo o czymś rozmawiała z Emilką.

- O pan terrorysta. Może pan nam pomoże - powiedziała kiedy tylko ujrzała mężczyznę.

- O co chodzi ? -  zapytał niepewnie gdyż przekonał się, że z ciocią nie ma łatwo.

- Wolałby pan ślub w Zakopanem czy Opolu ? - zapytała wprost.

- W Zakopanem zdecydowanie prawda kotuś - przytulił Drawską , która tylko pokreciła głową.

- Jak będą mieli bliźniaki to będą państwo chrzestnymi, a dwóch się jeszcze dobierze - kobieta miała już całą listę zaplanowanych działań.

- W naszej rodzinie to bardziej czworaczki - puścił oczko do Emilki.

- To jeszcze lepiej im większa rodzina tym bardziej wierząca - ucieszyła się ciocia wtedy do pomieszczenia wszedł Białach.

- Zapała możemy na słówko ? – od razu zwrócił się do kolegi.

- Coś ty nagadał mojej mamie -  zapytał poważnie.

- Prawdę tylko prawda nas wyzwoli - odparł równie poważny Krzysztof.

- Przecież one obie to mnie wykończą - wkurzył się Białach uderzając głową  w ścianę.

- Jakoś ci pomożemy w końcu ślub to poważna sprawa - uśmiechnął się.

- Mam ! - mężczyźni na ten krzyk zareagowali jak na alarm i od razu pobiegli do sąsiedniego pokoju.

- Zrobimy wam podwójny ślub - mówiła uradowana starsza kobieta.

- Ale... - próbowali jakoś się ratować jednak chyba wszyscy bali się ciotki.

- Przecież jesteście razem to czemu nie - Zapała miał taką minę jakby ducha zobaczył i to wtedy role się odwróciły i to Mikołaj miał okazję się z niego ponabijać.

- To co po ślubie cztery Zapalątka - zaczął śmiać się Białach.

- Nie jesteśmy jeszcze gotowi - głos zabrała Drawska.

- To nie ważne jeśli terrorysta jest katolikiem to nie widzę przeszkód - mówiła uparcie ciocia.

- To teraz mamy za swoje, a to wszystko przez twój niewyparzony język ! - Emilka zaczęła rzucać w wystraszonego Krzyśka jabłkami, który wykazał się sprytem obszedł ją od tyłu i mocno ucałował.

- To teraz jestem gotowy iść z tobą nawet na koniec świata - wyszeptał cicho.

- Julka ? - wyrwał się z objęć kiedy zobaczył młodszą koleżanke z pracy.

- Nie przeszkadzajcie sobie - powiedziała i wybiegła z pokoju, a za nią Krzysiek.

- No idź sobie do Emilki ! - wykrzyczała blondynka.

- O co ci chodzi ? - zapytał zaskoczony.

- Zakochałam się w tobie o to chodzi ! - krzyczała dalej akurat źle trafiła, bo ciocia przechodziła obok.

- Czy ja dobrze słyszę ? Chryste Panie szatan w ludzkim wcieleniu  ! - wykrzyczała starsza kobieta na widok Julii.

- Słucham ? - powiedzieli niemal równocześnie.

- Jeżeli ktoś z brudnymi butami wtrąca się w życie innych to jak go można nazwać ja zaraz wezwę księdza egzorcyste - mówiła dokładnie przyglądając się młodej policjantce.

- Pani ciociu spokojnie naprawdę nie trzeba Julia już sobie idzie. Prawda ? - głos zabrał Zapała.

- Tak przepraszam - odparła i oboje rozeszli się w swoje strony.

- Mam nadzieję, że nie jest dla niej za późno. Niech Bóg ma ją pod swoją opieką - złożyła ręce, a potem wyciągnęła różaniec i wróciła do swojego pokoju.

Ciocia nadal nie odpuszczała i takim sposobem po upływie kilku tygodni trafiliśmy do Zakopanego na ślub ...swój własny, podwójny ślub.

Stałyśmy przed lustrem ubrane w długie białe suknie, nasze mamy stały obok i nie mogły się na nas napatrzeć, a my jak to kobiety na zmianę mówiłyśmy że źle wglądamy, no cóż stres nerwy i nic nie pasuje. zdążyłyśmy na ostatnią chwilę, ciocia oczywiście już narzekała bo jak się człowiek spieszy to się diabeł cieszy, miałyśmy ochotę ja zamordować ale właściwie to dzięki niej to wszystko się zaczęło. Gdyby nie ta cała szopka wtedy to całe udawanie i ta cała komedia nie było by nas teraz tutaj w tym miejscu. Zakopane zimą wyglądało cudownie śnieg prószył, a jego płatki rozbijały się o każdą napotkaną rzecz. Założyłyśmy białe futerkowe narzutki i wyszliśmy, dorożka już na nas czekała czwórkę pojechaliśmy dorożka, a cała reszta za nami. Jadąc miałyśmy las, Krupówki a w oddali widziałyśmy góry ten   pomysł z zakopanym był najlepszym jaki usłyszałyśmy do tej pory z ust cioci. Pod kościołem czekała już cała reszta. Najbardziej tą uroczystością zadowolona była ciocia. Uroczystość się zaczęła , weszliśmy do kościoła myślałam, że padnę kiedy zobaczyłam Julka śpiewającego psalm.

- Gdzie wy znaleźliście takiego darciucha ? - zapytała matka Mikołaja ciocię.

- O nie kochana to jest ludzkie wcielenie samego Jezusa Chrystysa - oburzyła się ciotka.

Po skończonym ślubie wszyscy udaliśmy się do góralskiej sali weselnej gdzie wszyscy świetnie się bawili, a to nie był początek dobrych informacji.

- Mamy z Emilką jeszcze jedną, a w zasadzie dwie dobre informacje- zaczęła niepewnie Karolina.

- Otóż jestem w ciąży -powiedziała  po chwili zastanowienia.

- I ja też - dodała niepewnie Emilia.

- Przed ślubem przecież spotka was kara za to -ciotka na tą wieść zemdlała i wtedy zrobił się haos w sali,a państwo młodzi mogli uciec stamtąd i zająć się sobą.

I tak właśnie kończy się ingerencja ciotki katoliczki w życie młodych zakochanych, którzy nie są pewni swojego uczucia, a to wszystko przez małe kłamstewko.. Dlatego rada od nas nie dawajcie !